Μαρία Κωνσταντά

Πρόκληση είναι η κάθε μέρα για έναν ηθοποιό.

Τι σε ενθουσιάζει περισσότερο στη φετινή σας παράσταση «Γιοι και Κόρες» και τι νομίζεις ότι θα ξεχωρίσει στους θεατές;

Είναι μεγάλη χαρά αρχικά που παίζω σε αυτό το ιστορικό θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου. Η δεύτερη χαρά είναι πως το έργο Γιοι και Κόρες το είχα δει σε μια προηγούμενη εκδοχή του και ήταν μια παράσταση που θυμάμαι, με είχε συγκινήσει πολύ το κείμενο και οι ιστορίες, οπότε τώρα που είμαι κομμάτι αυτού το έχω σαν κάτι πολύτιμο.

Οι ιστορίες είναι αληθινές και οι θεατές βρίσκουν πολλές φορές σύνδεση σε κομμάτια δικά τους. Ταυτίζονται μέσα από τη διαχρονικότητα, γιατί στο τέλος αυτό που μένει μες στα χρόνια είναι τελικά η αγάπη και οι υψηλές αξίες που περιβάλουν την ζωή.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη Γιάννη Καλαβριανό και τι σου έχει διδάξει ή σε έχει προκαλέσει περισσότερο στην προσέγγιση του ρόλου σου;

Με τον Γιάννη Καλαβριανό,έχουμε συνεργαστεί και στο παρελθόν μαζί. Ένα από τα πολλά πράγματα που θαυμάζω σε αυτόν είναι ο ευαίσθητος τρόπος που γράφει και που ψάχνει ένα κείμενο,έχει ουσιαστικό νοιάξιμο και στο μεταδίδει. Νοιάζεται για τον ηθοποιό πολύ,οπότε νοιάζεσαι και εσύ πολύ γι’αυτό που οραματίζεται. Στο Γιοι και Κόρες φέτος ,επειδή πρόκειται για πραγματικές ιστορίες και για ιστορίες που έχουν πει οι γιαγιάδες και οι παππούδες, έχουν έναν τρόπο να γίνονται σοφές χωρίς πολλά πολλά. Αυτόν τον τρόπο έψαχνα και εγώ, να μιλήσω για μια ιστορία τόσο απλά, σαν να ακούς την γιαγιά σου στο τραπέζι να λέει το πιο απλό αλλά εσύ να το θυμάσαι για μια πάντα.

Πώς λειτούργησες την εναλλαγή των ρόλων και πώς σε επηρεάσε το κείμενο του Γιάννη Καλαβριανού;

Ως προς το πρώτο κομμάτι ,αυτό είναι μια φόρμα που έχω ξαναδουλέψει,οπότε δεν μου είναι ανοίκειο. Αυτό που προσπαθώ να κάνω είναι να μείνω συντονισμένη με τα παιδιά επί σκηνής για να παράξουμε όλοι μαζί ένα κοινό αίσθημα. Οι πρωταγωνιστές των ιστοριών είναι άνθρωποι απλοί, προέρχονται από χωριά, είναι άνθρωποι λαϊκοί. Μου θυμίζουν το χωριό μου, που πολύ το φέρνω στο μυαλό μου τα τελευταία χρόνια. Και το νοσταλγώ.

Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σου με τη σκηνή μέσα από τα χρόνια και τι θεωρείς ότι είναι το πιο σημαντικό στοιχείο για να ζωντανέψει ένα έργο στο θέατρο;

Όσο περνάνε τα χρόνια παρατηρώ πολλές προσωπικές νίκες αλλά και πόσο το ψυχικό κόστος μεγαλώνει. Την ίδια στιγμή που αισθάνομαι πιο άνετη και σίγουρη, ακριβώς τότε γίνομαι ευάλωτη και τα ξαναβλέπω όλα από την αρχή. Γίνομαι πιο ευαίσθητη και τα πράγματα τα ζυγίζω αλλιώς.Το πιο σημαντικό στοιχείο είναι η αλήθεια και η ειλικρίνεια επί σκηνής στον εαυτό σου και στους θεατές. Παρατηρώ στην παράσταση ότι όταν κάτι εμένα μου φαίνεται αστείο, γελάνε και αυτοί. Όταν δεν το πολυπιστεύω το καταλαβαίνουν.

Ποιο θεωρείς μεγαλύτερη πρόκληση για έναν ηθοποιό σήμερα στο ελληνικό θέατρο και πώς τη διαχειρίζεσαι προσωπικά στην καθημερινή σου δουλειά;

Πρόκληση είναι η κάθε μέρα για έναν ηθοποιό. Προσωπικά δεν έχω αφήσει μέρα που να μην γυμνάζω το σώμα, την ψυχή και το μυαλό μου. Η ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό. Θέλει ψυχραιμία, ψυχική δύναμη και πίστη. Νομίζω πως το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το θέμα των ευκαιριών. Αν υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες θα ήμασταν πιο ήρεμοι, πιο αποδοτικοί .Βρίσκω το εαυτό μου τυχερό και προσπαθώ να κάνω σταθερά βήματα.

Photo credits των δυο προσωπικών Θάνος Κωνσταντόπουλος 

Πληροφορίες για την παράσταση: