Μαριάννα Πουρέγκα

Με εμπνέουν οι άνθρωποι που, παρά τα βάσανά τους, συνεχίζουν να χαμογελάνε. 

Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου και πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το θέατρο.

Από τότε που με θυμάμαι ήμουν πάντα πρώτη σε ό,τι θεατρικό, σκετσάκι, δρώμενο κλπ. Μικρή μου άρεσε να παίζω λαστιχάκι και αμπάριζα στις αλάνες – ναι, τις πρόλαβα – με τους φίλους μου και να τρώω πάστες και κωκάκια. Λάτρευα τη θάλασσα, το taekwondo και ήθελα να γίνω γιατρός. Τώρα εξακολουθώ να λατρεύω τη θάλασσα, εξακολουθώ να λατρεύω τους φίλους μου, θα ήθελα πολύ να παίζαμε ακόμη στις αλάνες, αγαπώ τα σκυλιά, μου αρέσουν τα παζλ και οι χειροτεχνίες και έχω γίνει ηθοποιός. Κι αυτό, για να πω την αλήθεια, δεν ήρθε από το πουθενά, γιατί ανάμεσα στα παιχνίδια, τη θάλασσα και τις πάστες, λάτρευα να μεταμορφώνομαι, ήθελα να λέω ιστορίες, να κάνω τους άλλους να γελάνε ή να συγκινούνται ή απλώς να ξεχνιούνται για λίγο.

Μίλησέ μας για το νέο σου ρόλο στην παράσταση “Άρωμα Γυναίκας”.

Υποδύομαι τη Σάρα, μια δυναμική και τολμηρή νεαρή γυναίκα που συναντά τον τυφλό λοχαγό Φάουστο στη Νάπολη της Ιταλίας και η συνάντηση αυτή θα τους αλλάξει κυριολεκτικά και μεταφορικά τη ζωή.

Η παράστασή μας βασίζεται στο ιταλικό μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Αρπίνο “Το σκοτάδι και το μέλι” και αποτελεί μια λίγο διαφορετική εκδοχή από αυτήν της γνωστής ταινίας με τον Al Pacino.

Η Σάρα δεν διστάζει να διεκδικήσει μέχρι τέλους αυτό που θέλει, δεν φοβάται να εκφράσει ανοιχτά τα συναισθήματά της— ακόμη κι αν ακούγονται παράλογα σε κάποιους. «Δεν είναι έρωτας. Είναι επιλογή. Είναι πίστη», λέει κάποια στιγμή, και νομίζω πως αυτό την χαρακτηρίζει απόλυτα. Πολύ ωραίος χαρακτήρας, πολύ γοητευτικός αυτός ο συνδυασμός τρυφερότητας και τσαγανού.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη;

Ο Κωνσταντίνος είναι από τη φύση του ένας βαθιά τρυφερός και συναισθηματικός άνθρωπος. Και αυτό το φέρει και σαν ηθοποιός και σαν σκηνοθέτης. Είναι τρομερά φροντιστικός με τους συνεργάτες του, έχει κάθε στιγμή την έγνοια να είναι όλοι ήρεμοι και ευχαριστημένοι, να νιώθουν ασφάλεια, να προτείνουν ό,τι θέλουν και να μπορούν να αναπνέουν σε αυτό που κάνουν. Είναι ένας άνθρωπος με πολύ ωραία ματιά, καθαρές οδηγίες και πολύ χιούμορ. Είναι μια υπέροχη συνεργασία και με τον Κωνσταντίνο και με όλους τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, είναι όλοι μέσα στην καρδιά μου, ένας προς έναν και μία προς μία.

Πες μας δυο λόγια για το νέο σήριαλ του MEGA “Μια νύχτα μόνο” και το ρόλο σου.

Το “Μια νύχτα μόνο” είναι μια σειρά που, απ’ ό,τι φαίνεται από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες προβολής της, την αγάπησε ήδη πολύ το τηλεοπτικό κοινό και την ακολουθεί πιστά. Πρόκειται για σύγχρονη μυθοπλασία, με πολύ ανθρώπινους χαρακτήρες που αμφιταλαντεύονται στα όρια της ηθικής, της ανθρώπινης αντοχής και του έρωτα. Υποδύομαι την Ελένη Γανωτή, αρχιτεκτόνισσα και κολλητή φίλη και συνάδελφο της Αρετής (Μαριλίτα Λαμπροπούλου). Η Ελένη τρέφει έντονα ερωτικά συναισθήματα για το αφεντικό της, τον Σταύρο (Τάσος Ιορδανίδης), αλλά το ζει όλο αυτό μάλλον μόνη της. Είναι μια, εκ πρώτης όψεως, δυναμική και όμορφη γυναίκα, πετυχημένη στη δουλειά της, όμως μέσα της παλεύει με φρικτές ανασφάλειες και αδυναμίες που της ξυπνούν έναν εαυτό που δεν την οδηγεί πάντα σε καλό. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, γιατί έχει πολλές αντικρουόμενες σκέψεις και αντιδράσεις—πολύ δημιουργικό πεδίο για έναν ηθοποιό.

Τι σημαίνει για σένα η επαφή με το κοινό;

Η επαφή με το κοινό για μένα σημαίνει βαθιά ανάσα, σαν την πρώτη εκείνη ανάσα ενός παιδιού που μόλις έρχεται στον κόσμο. Η στιγμή που παρουσιάζεις το έργο σου σε έστω ένα ζευγάρι μάτια είναι ιερή. Είναι βαθιά συγκινητικό όταν κάποιος αφιερώνει δύο ώρες από τον χρόνο του για να έρθει να σε δει, να σταθεί για λίγο ήσυχος, να αφεθεί στην ιστορία που του παρουσιάζεις, να σε χειροκροτήσει, να σου χαμογελάσει, να σου πει «ευχαριστώ» για το πώς τον έκανες να νιώσει, ότι συγκινήθηκε ή ότι ταξίδεψε μαζί σου. 

Εκείνη τη στιγμή αντιλαμβάνεσαι πραγματικά τι έχεις χτίσει όλο αυτόν τον καιρό: την επίδραση που έχει η δουλειά σου, τα λάθη και τις αστοχίες, αλλά και τα σωστά και τα σπουδαία. Μόνο τότε συνειδητοποιείς την ουσιαστική της αξία. Και είναι μαγικό πώς στο θέατρο αυτή η στιγμή γεννιέται από την αρχή κάθε βράδυ — ξανά και ξανά.

Πώς προσεγγίζεις έναν νέο ρόλο; Τι είναι αυτό που σε «ενθουσιάζει» ή σε φοβίζει στην αρχή;

Πρώτα απ’ όλα διαβάζω το έργο — πολλές φορές και ψύχραιμα. Σημειώνω ό,τι μπορεί να μου φανεί χρήσιμο, αποκωδικοποιώ τα χαρακτηριστικά της ηρωίδας, τι λέει για τον εαυτό της, τι λένε οι άλλοι για εκείνη. Πάντα προσπαθώ να βρω και αυτό που δεν λέγεται, εκεί βρίσκεται συνήθως όλο το ζουμί. Και βέβαια όλα αυτά μετά συναντιούνται με τη ματιά του σκηνοθέτη: τι έχει οραματιστεί για το έργο, ποια είναι η υποκριτική και αισθητική του προσέγγιση. Η ανησυχία έγκειται πάντα στο να ξεκλειδώσεις σωστά όλα τα χαρακτηριστικά του ρόλου και να μπορέσουν να «κουμπώσουν» στο εκάστοτε εγχείρημα. Να «αναπνέει» ο χαρακτήρας, χωρίς περιττά καμώματα. 

Τι σε εμπνέει καθημερινά – εκτός θεάτρου;

Η τρυφερότητα σε όλες τις μορφές της. Ένα βλέμμα. Μία καλή κουβέντα. Μία αγκαλιά. Ένας γονιός που μαθαίνει στο παιδί του πώς να ισορροπεί σε ένα ποδήλατο. Κάποιος που φροντίζει και χαϊδεύει τα αδέσποτα της γειτονιάς. Ένας άγνωστος που βοηθά έναν ηλικιωμένο με τις σακούλες της λαϊκής. Ένα ζευγάρι που περπατάει χέρι χέρι και κοιτά τον ήλιο. Ένας πατέρας που διεκδικεί τα αυτονόητα για τον γιο του, σε μια πλατεία γεμάτη κόσμο που διεκδικούν μαζί του. Οι άνθρωποι που, παρά τα βάσανά τους, συνεχίζουν να χαμογελάνε. 

Φωτογραφίες Μαρίζα Καψαμπέλη

Πληροφορίες για την παράσταση: