Νικόλας Καλιδώνης

Πηγαίνω κόντρα στον ίδιο μου τον εαυτό & στον “προγραμματισμό” του δικού μου εγκεφάλου.

Τι σε ώθησε να αφήσεις τις Πολιτικές Επιστήμες και να ασχοληθείς με την υποκριτική;

Νομίζω η ανάγκη μου να εκφραστώ. Να απελευθερωθώ από τα στεγανά μου και από τις προσωπικές μου αγκυλώσεις. Να δω τον κόσμο γύρω μου με νέα ματιά, καθαρή, χωρίς παρεμβολές και δεύτερες σκέψεις. Άλλωστε, αυτό που είπα, από τη μέρα που αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική, ήταν ότι προτιμώ να υποκρίνομαι ειλικρινώς παρά το αντίστροφο.

Έχεις δηλώσει ότι η υποκριτική είναι «ελεύθερη πτώση χωρίς δίχτυ ασφαλείας». Τι σημαίνει αυτό για εσένα στην πράξη, όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;

Πηγαίνω κόντρα στον ίδιο μου τον εαυτό και στον “προγραμματισμό” του δικού μου εγκεφάλου. Αφήνομαι ελεύθερος, δοκιμάζω, πετυχαίνω, αποτυγχάνω. Δεν είναι μικρή υπόθεση αυτό. Ειδικά για έναν άνθρωπο που η λογική δεσπόζει στη σκέψη του, όταν αφήνεις το συναίσθημα να αναλάβει είναι κάτι εντελώς απελευθερωτικό. Είσαι “γυμνός”, αλλά συνάμα τόσο ελεύθερος και απενοχοποιημένος. Δίνω το τιμόνι στη δημιουργική μου πλευρά, την πιο ευαίσθητη, την πιο σκοτεινή αλλά ταυτόχρονα και την πιο φωτεινή. Υπάρχει κάτι που να συνοψίζει περισσότερο μία ελεύθερη πτώση αν όχι τα παραπάνω;

Στην παράσταση “Η Παναγία των Παρισίων” έχεις διπλό ρόλο τον Λοχαγό Φοίβο και έναν ακόμη ρόλο τσιγγάνου. Ποιες προκλήσεις είχαν για εσένα αυτοί οι ρόλοι;

Είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Ο ένας σκληρός, πειθαρχημένος, με κύρος και φιλοδοξίες, με ενσυναίσθηση που όμως εγκλωβίζεται πίσω από το καθήκον του, ενώ ο άλλος, ελεύθερο πνεύμα, άναρχο, αλλοπρόσαλο, με σπασμένα φρένα. Είναι η στιγμή που πραγματικά κάνω ό,τι θέλω, χωρίς όρια, χωρίς κριτική. Η κύρια πρόκληση, ήταν τα σώματα των δύο ρόλων. Δύο άλλοι κόσμοι, που πρέπει να αποτυπωθούν καθαρά. Ο Φοίβος είναι πιο οριοθετημένος, δεν παρεκκλίνει εύκολα από αυτά που έχει μάθει και η ηθική του πυξίδα παρότι σωστή, πολλές φορές αναγκάζεται να χάσει τον βορρά της, λόγω της ιδιότητάς του ως στρατιωτικός. Το να ακολουθείς τυφλά εντολές άλλωστε, πολλές φορές αντιτίθεται στα πιστεύω σου και εδώ έρχεται η προσωπικότητα του καθενός, να δείξει ποιόν δρόμο πρέπει τελικά να ακολουθήσει. Όπως έλεγε και το γνωστό τραγούδι “έρχεται η στιγμή ν’ αποφασίσες με ποιούς θα πας και ποιούς θ’αφήσεις”. Επομένως πέραν των σωμάτων των δύο ρόλων, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι η εσωτερική τους διαδρομή.

Τι πιστεύεις ότι έχει να μας πει σήμερα τον 21ο αιώνα το συγκεκριμένο κείμενο;

Τη σημασία της αγάπης, της αποδοχής της διαφορετικότητας και της συγχώρεσης. Είμαστε όντα με αδυναμίες και πολλές παθογένειες. Ο Ουγκό υπογραμμίζει το πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους, τους καταδικάζουμε και τους διώκουμε όταν η ενσυναίσθησή και η συμπόνια αντικαθίσταται από δύναμη, εξουσία και κύρος. Όταν, δηλαδή, οι ισορροπίες γέρνουν καταφανώς υπέρ του ισχυρού έναντι του αδυνάτου.

Οι 12 Ένορκοι είναι ένα έργο έντονο και ψυχολογικά φορτισμένο. Πώς διαχειρίζεσαι την ένταση και τις δυνατές συγκρούσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες στη σκηνή;

Έχω τη χαρά και την τύχη να βρίσκομαι ανάμεσα σε εξαιρετικούς και αγαπημένους συναδέλφους, που κάνουν τη δουλειά πολύ εύκολη. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να εμπιστεύεσαι τυφλά τον συμπαίκτη σου. Οποιαδήποτε συνθήκη γίνεται αμέσως πιο απλή και βατή. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν υπάρχει κάτι να διαχειριστώ ακόμα και σε στιγμές μεγάλης έντασης. Η δουλειά μας είναι δούναι και λαβείν, κάτι σαν να χορεύεις. Αυτό που προσωπικά βλέπω, είναι 12 άνθρωποι να χορεύουν στον ίδιο σκοπό, ο καθένας όμως με το δικό του ρυθμό. Όταν οι ρυθμοί είναι αντικρουόμενοι, έρχεται η ρήξη μεταξύ των χαρακτήρων. Ο χορός όμως συνεχίζει. Ασχέτως έντασης. Αυτή έρχεται και φεύγει. Μεταξύ των ρόλων πάντα.

Τι ελπίζεις να κρατήσει το κοινό μετά το τέλος της παράστασης;

Το ότι δεν πρέπει να βιαζόμαστε να βγάζουμε συμπεράσματα. Για κανέναν και ποτέ. Ούτε να ενστερνιζόμαστε απόψεις των γύρω μας, χωρίς να τις φιλτράρουμε πρώτα.

Πως είναι συνεργασία με την σκηνοθέτη Κωνσταντίνα Νικολαίδη;

Μετά από τρία χρόνια τι να πρωτοπώ; Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης και σεβασμού. Έχουμε δουλέψει μαζί σε τρία έργα πλέον και κάθε μέρα παίρνω και κάτι καινούριο. Νομίζω ότι η δημιουργικότητά μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους ανθρώπους που συνεργαζόμαστε και ακριβώς γι’ αυτό όλες οι δουλειές της, τόσο αυτές που συμμετείχα, όσο και αυτές που έχω παρακολουθήσει σαν θεατής, έχουν ένα πολύ βασικό κοινό στοιχείο. Την αγάπη. Την αγάπη για το θέατρο, για τους συναδέλφους, για την αλήθεια που θέλει να περάσει μέσα από τα κείμενα που καταπιάνεται κάθε φορά. Στην τέχνη η αγάπη είναι κινητήριος δύναμη, πιο ισχυρή από οτιδήποτε άλλο.

Τι σε διδάσκει κάθε ρόλος για τον ίδιο σου τον εαυτό;

Ότι μάλλον δεν τον ξέρω αρκετά ακόμα. Κάθε φορά ανακαλύπτω και κάτι καινούριο. Κάτι που δεν είχα ξαναδεί ή δεν ήξερα ότι υπήρχε. Προσπαθώ να ξεκινάω κάτι από την αρχή, ακόμα και αν με οδηγήσει σε αδιέξοδο, ακόμα και αυτό μου λέει πολλά. Με οδηγεί σε άλλο μονοπάτι. Και αυτός θέλω να παραμείνει ο δρόμος μου.

Έχεις εμπειρία και από τηλεόραση. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες διαφορές για εσένα στην υποκριτική ανάμεσα σε σκηνή και κάμερα;

Κάθε μέσο έχει τη δική του ομορφιά. Η μεγαλύτερη διαφορά νομίζω για τον ηθοποιό είναι η προσέγγιση. Ο χώρος και ο χρόνος και τα μάτια που σε κοιτούν. Από τη μία, αυτά της ομάδας που συνδημιουργείτε, από την άλλη του κοινού που παρακολουθεί εσένα να λες μια ιστορία.

Πληροφορίες για τις παραστάσεις που παίζει ο Νικόλας Καλιδώνης: