Σπύρος Μπιμπίλας

Ακολουθώ τα χνάρια του Θανάση Βέγγου. 

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη.

Με τον Σπύρο Μπιμπίλα συναντηθήκαμε ένα κρύο βράδυ του Δεκέμβρη σε ένα εστιατόριο στο κέντρο της Αθήνας. Ανάμεσα σε ζεστά φώτα, χαμηλές κουβέντες και τη γνώριμη κίνηση της πόλης, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε εφ’ όλης της ύλης. Πάντα ευγενής, πρόσχαρος και φιλικός με όλους, απάντησε σε κάθε ερώτηση με ειλικρίνεια, χωρίς ενδοιασμούς ή δεύτερες σκέψεις. Μίλησε για την παράσταση στην οποία συμμετέχει, το νέο ημερολόγιο του ΤΑΣΕΗ, το νέο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που ετοιμάζει και για πολλά ακόμη. Η συζήτηση κύλησε φυσικά, με χιούμορ, και αλήθειες, αποκαλύπτοντας έναν Σπύρο Μπιμπίλα όπως πραγματικά είναι: αυθεντικό, δοτικό και βαθιά συνδεδεμένο με τον κόσμο γύρω του. Ακολουθεί μια συνέντευξη χωρίς φίλτρα, που φωτίζει σκέψεις, εμπειρίες και πλευρές ενός ανθρώπου που εδώ και δεκαετίες παραμένει ενεργός, ανήσυχος και ουσιαστικά παρών.

Πρωταγωνιστείς στην θεατρική παράσταση «Η μητέρα του σκύλου». Πες μας λίγα λόγια για τον ρόλο σου. 

Σε αυτή την παράσταση έχω τη χαρά να υποδύομαι πολλούς διαφορετικούς ρόλους, κάτι που για μένα είναι βαθιά δημιουργικό και μαγικό. Είναι μια πρόκληση που δίνει στον ηθοποιό την ευκαιρία να δείξει την ευελιξία του και να δοκιμάσει διαφορετικές εκφραστικές πλευρές. Το να αλλάζεις συνεχώς ρόλους πάνω στη σκηνή σου χαρίζει ελευθερία, χαρά και την αίσθηση ότι μεταμορφώνεσαι διαρκώς.

Φέτος κλείνεις 50 χρόνια στο θέατρο. Κάνοντας μια αναδρομή στην καριέρα σου τι θυμάσαι πιο έντονα από όλη αυτή την πορεία; 

Κοίτα, όταν μιλάμε για μια πορεία που περιλαμβάνει περισσότερα από 150 θεατρικά έργα, 150 τηλεοπτικές σειρές και περίπου 60 ταινίες, είναι αδύνατον να ξεχωρίσω τα πάντα. Όλους τους ρόλους μου τούς αντιμετώπισα σαν παιδιά μου και ο καθένας είχε τη δική του σημασία στη διαδρομή μου. Ωστόσο, υπάρχουν στιγμές και ρόλοι που έχουν χαραχτεί πιο έντονα μέσα μου. Ξεχωρίζω ιδιαίτερα τις συμμετοχές μου στην Επίδαυρο, αλλά και το γεγονός ότι υποδύθηκα την Κασσάνδρα στον «Αγαμέμνονα», έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου έχει και η παράσταση «Το Παγκάκι», όπου υποδύθηκα έναν άστεγο επί τρία συνεχόμενα χρόνια. Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που με συγκλόνισε όχι μόνο ως καλλιτέχνη, αλλά και ως άνθρωπο. Ήταν, θα έλεγα, ένας προφητικός ρόλος για την κοινωνική και οικονομική κρίση που ερχόταν τότε. Ένας ακόμη από τους σημαντικότερους ρόλους της καριέρας μου ήταν η συμμετοχή μου στο μιούζικαλ «Σκρουτζ». Πρόκειται για έναν πολυεπίπεδο χαρακτήρα που, μέσα από την κακία του και τη βαθιά του μεταστροφή, αποκαλύπτει όλο το φάσμα των ανθρώπινων συναισθημάτων. Φυσικά, τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο υπάρχουν πολλοί ρόλοι που ξεχωρίζω. Είναι όμως τόσοι πολλοί, που πραγματικά δεν μπορώ να σταθώ σε έναν μόνο.

Σπούδασες Νομική, όμως σε κέρδισε το θέατρο. Πώς θα ήταν η ζωή σου αν τελικά είχες γίνει δικηγόρος;

Εφιαλτική (γελάει)! Σπούδασα Νομική, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν μου άρεσε καθόλου. Δούλεψα μάλιστα και σε δικηγορικό γραφείο, παράλληλα με το θέατρο, και αυτή η εμπειρία με απομάκρυνε ακόμη περισσότερο από το επάγγελμα. Έχω πει και στο παρελθόν ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να υπερασπιστώ ενόχους — κάτι που, δυστυχώς ή ευτυχώς, αποτελεί μέρος της δουλειάς του δικηγόρου. Αυτό δεν μου ταίριαζε καθόλου ως άνθρωπο. Όλα αυτά με έκαναν να απομακρυνθώ από τη Νομική, όμως η ζωή τα έφερε έτσι ώστε αργότερα να βρεθώ μέσα στη Βουλή, να ασχολούμαι ξανά σχεδόν αποκλειστικά με νομικά ζητήματα. Εκεί, βέβαια, με βοήθησε το γεγονός ότι είχα σπουδάσει Νομική, αλλά και πάλι δεν ήταν κάτι που με ενθουσίαζε. Γι’ αυτόν τον λόγο αποφάσισα ότι δεν θα θέσω ξανά υποψηφιότητα σε επόμενες εκλογές.

Τι θυμάσαι πιο έντονα από την πρώτη σου θεατρική εμφάνιση στην «Αυλή των Θαυμάτων»;

Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι ότι στο κοινό βρίσκονταν η προγιαγιά μου και η γιαγιά μου. Ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπαν να παίζω στο θέατρο και αυτή η στιγμή έχει χαραχτεί μέσα μου ανεξίτηλα.Όταν τελείωσε η παράσταση και τις αντίκρισα, ήταν και οι δύο με δάκρυα στα μάτια. Αυτή η εικόνα, αυτή η συγκίνηση, δεν μπορώ να την ξεχάσω μέχρι σήμερα. Ήταν μια σιωπηλή επιβεβαίωση, μια αγκαλιά χωρίς λόγια, που μου έδειξε ότι είχα διαλέξει τον σωστό δρόμο. Ίσως τότε, χωρίς να το καταλάβω πλήρως, ένιωσα για πρώτη φορά τι σημαίνει πραγματικά να μοιράζεσαι το συναίσθημα της σκηνής με τους ανθρώπους που αγαπάς.

Έχεις παίξει τόσους κωμικούς ρόλους αλλά έχεις δηλώσει ότι προτιμάς το δράμα. Γιατί πιστεύεις ότι ο κόσμος σε ταύτισε τόσο πολύ με την κωμωδία;

Πιστεύω πως σε αυτό έχει παίξει καθοριστικό ρόλο η τηλεόραση. Κάποια στιγμή χαρακτηρίστηκα ως κωμικός ηθοποιός, επειδή υποδύθηκα πολλούς κωμικούς χαρακτήρες — ρόλους που αγάπησα και απόλαυσα πραγματικά. Έτσι, δημιουργήθηκε αυτή η ταύτιση.Όμως εγώ δεν αισθάνομαι κωμικός με τη στενή έννοια του όρου. Ακολουθώ τα χνάρια του Θανάση Βέγγου, ο οποίος έκανε κωμωδία βγάζοντας βαθύ δράμα. Για μένα, ο Βέγγος ήταν ίσως ο πιο δραματικός ηθοποιός που πέρασε ποτέ από την ελληνική σκηνή. Κάθε φορά που παίζω κωμωδία, προσεγγίζω τον ρόλο δραματικά. Γιατί όταν παίζεις το ακραίο με αλήθεια και πόνο, αυτό είναι που τελικά προκαλεί γέλιο στον θεατή. Εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η ουσία της κωμωδίας.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από το ΤΑΣΕΗ (Ταμείο Αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών) το νέο σας ημερολόγιο, με την υπογραφή του Μάκη Δελαπόρτα. Θα ήθελες να μας πεις λίγα λόγια γι’ αυτή την έκδοση και πού μπορούν να το προμηθευτούν όσοι ενδιαφέρονται;

Η ιδέα για το ημερολόγιο ήταν δική μου εδώ και περίπου δέκα χρόνια, όταν το Σωματείο συμπλήρωσε τα 100 χρόνια ζωής του. Πίστευα πως έπρεπε να υπάρξει μια ξεχωριστή έκδοση για να τιμηθεί αυτή η σημαντική επέτειος. Έτσι γεννήθηκε το ετήσιο λεύκωμα–ημερολόγιο, το οποίο αποτελεί το 59ο βιβλίο του Μάκη Δελαπόρτα. Η έκδοση αυτή αγκαλιάστηκε θερμά από τον κόσμο και από τότε αποφασίσαμε να συνεχιστεί σε ετήσια βάση. Παράλληλα ξεκίνησε και η ουσιαστική συνεργασία μας με τον Μάκη Δελαπόρτα, με μεγάλες παρουσιάσεις που έχουν αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό. Μέσα από τις πωλήσεις του ημερολογίου συγκεντρώνουμε χρήματα, τα οποία διατίθενται για την ενίσχυση ανθρώπων που έχουν ανάγκη, στηρίζοντας έμπρακτα το κοινωνικό έργο του ΤΑΣΕΗ.Όσοι ενδιαφέρονται να το αποκτήσουν, μπορούν να το προμηθευτούν από τα γραφεία του ΤΑΣΕΗ, στην οδό Κάνιγγος 33 (τηλ. 210 3815879), καθώς και από επιλεγμένα θέατρα και κεντρικά βιβλιοπωλεία. 

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη σου αποκάλυψες πως γράφεις ένα βιβλίο. Τι μπορείς να μας πεις για αυτό και πότε να το περιμένουμε; 

Αυτή την περίοδο γράφω ένα μυθιστόρημα που έχει ως βάση τη ζωή μου. Περιλαμβάνει αυτοβιογραφικά στοιχεία, χωρίς όμως να πρόκειται για μια καθαρά αυτοβιογραφική αφήγηση. Παράλληλα, ετοιμάζω και ένα λεύκωμα με αναμνήσεις από όλες τις δουλειές και τους ρόλους που έχω ερμηνεύσει. Η γραφή με συνοδεύει από πολύ μικρή ηλικία· έγραφα παραμύθια και διηγήματα και μάλιστα είχα βραβευτεί στο παρελθόν. Ο γραπτός λόγος είναι κάτι που αγαπώ ιδιαίτερα, σε αντίθεση με το σενάριο, που δεν με εκφράζει το ίδιο. Το βιβλίο βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και θέλω να του δώσω τον χρόνο που του αξίζει, ώστε να είναι αληθινό και ουσιαστικό. Όταν θα είναι έτοιμο, θα χαρώ πολύ να το μοιραστώ με τον κόσμο!

Πληροφορίες για την παράσταση:

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ για 2ο χρόνο στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΛ

ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΡΟΠΟΛ

3 – 11 Ιανουαρίου 2026

«Η Μητέρα του Σκύλου»
Του Παύλου Μάτεσι 

Τη Ραραού ερμηνεύει η Υρώ Μανέ

Δείτε εδώ το trailer

Διασκευή: Υρώ Μανέ – Κατερίνα Γιαννάκου
Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Μουσική – τραγούδια: Σταμάτης Κραουνάκης

Από 30 Οκτωβρίου – Θέατρο Ακροπόλ

Το εμβληματικό έργο του Παύλου Μάτεσι, «Η Μητέρα του Σκύλου», που συγκαταλέγεται στα 1001 βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας που πρέπει να διαβάσει κανείς στη ζωή του, επιστρέφει στην σκηνή του Θεάτρου ΑΚΡΟΠΟΛ, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη και μουσική-τραγούδια του Σταμάτη Κραουνάκη. Η Υρώ Μανέ ενσαρκώνει την ηρωίδα Ραραού, μια από τις πιο σπαρακτικές και ταυτόχρονα εξαιρετικά δυναμικές προσωπικότητες της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

Η Ραραού, με λόγο παραληρηματικό σχεδόν και αναπάντεχα χιουμοριστικό, μια ψυχή τραυματισμένη με ένα τραύμα που αδυνατεί να επουλώσει, αφηγείται την Οδύσσεια της ύπαρξής της, ακροβατώντας πάνω στη λεπτή γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Μέσα από το πρίσμα της μοναδικής αυτής ηρωίδας, το κοινό παρακολουθεί τη δραματική, αλλά και γεμάτη ευτράπελα, ζωή της – από την κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο μέχρι τη δικτατορία και τη μεταπολίτευση – όπως περνά μέσα από το παραμορφωτικό της φίλτρο.

Η Ραραού, η θεατρίνα, θα ανέβει στο πάλκο της φαντασίας της, με την επιθυμία να λάμψει επιτέλους σαν πραγματική πρωταγωνίστρια, να ζήσει την προσωπική της καταξίωση και αναγέννηση. Η παράσταση ταξιδεύει τους θεατές σε ένα κόσμο γεμάτο από απρόσμενες, αλλά και εξαιρετικά ανθρώπινες στιγμές.

Στη «Μητέρα του Σκύλου», η Ραραού, μέσα από τον ιδιότυπο προσωπικό της λόγο, ζωντανεύει στιγμές από τη διαδρομή του βίου της. Γύρω της, ένας πολύχρωμος δυναμικός και αεικίνητος θίασος «φαντασμάτων» φέρνει με τρόπο μαγικό στο φως πρόσωπα της καθημερινότητας, που χαράχτηκαν στην ψυχή της, για να προσφέρει στο κοινό συγκίνηση και γέλιο. Το κρυμμένο τραύμα που έχει σημαδέψει τη ζωή της μετουσιώνεται, μέσα από μουσικές, χορογραφίες και εικόνες, σε κάτι φωτεινό και αισιόδοξο!

Η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ από την Arise Entertainment & More και την Artinfo.

Σκηνοθετικό σημείωμα:
«Χαίρομαι που η θεατρική διασκευή φέρει ολοζώντανα τα παραπάνω στοιχεία που κινούνται σε όλο το φάσμα του ανθρώπινου συναισθήματος, σε όλες τις διακυμάνσεις του ανθρώπινου στοχασμού. Χαίρομαι που μέσα στο κείμενο επιβιώνει ο αγώνας ενός ανθρώπου που πέρασε δια πυρός και σιδήρου και ταυτόχρονα επιβιώνει με τρόπο υπαινικτικό αλλά σαφή μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη εποχή. Χαίρομαι που η Ραραού, όπως την ξαναγέννησαν η Υρώ κι η Κατερίνα στο υπέροχο θεατρικό τους κείμενο  και όπως την επαναδιατυπώνουν μουσικά και στιχουργικά τα εκλεκτά τραγούδια του Σταμάτη, βρίσκει επιτέλους το δρόμο της προς τη σκηνή, όπως η ίδια την ονειρεύτηκε και υπερίπταται με όπλο τη φαντασία της πάνω και πέρα από τα σκονισμένα και κρύα παρασκήνια, πάνω και πέρα από τη μιζέρια των τριτοτέταρτων ρόλων που μια ζωή της δίνανε. Χαίρομαι σαν παιδί που η Ραραού ερμηνευμένη από την Υρω, είναι ένας ανθισμένος μπαξές γεμάτος τρέλα, ενέργεια, χιούμορ και ζωτικότητα.

Στη σκηνή του Ακροπόλ, αυτό που βλέπουμε είναι η σκηνική εκπλήρωση του ονείρου της Ραραούς: χορεύει, τραγουδά και ιστορεί όλη της ζωή πάνω σε ένα πάλκο μαζί με έναν μαγικό περιπλανώμενο θίασο, έναν εκλεκτό θίασο φαντασμάτων που τη συνοδεύει και βιώνει μαζί της όλο το ταξίδι ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασίωση, ανάμεσα στην ανθρωπιά και της βαρβαρότητα, ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη, ανάμεσα στο τραύμα και την επούλωση…» (Κώστας Γάκης)

Συντελεστές:
Διασκευή: Υρώ Μανέ – Κατερίνα Γιαννάκου
Σκηνοθεσία: Κώστας Γάκης
Μουσική – τραγούδια: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Χαρά Τσουβαλά
Επιμέλεια κίνησης – χορογραφίες: Φαίδρα Νταϊόγλου
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή
Video promo – Αφίσα: Θωμάς Παλυβός
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου
Βοηθός σκηνογράφου: Χριστίνα Οικονόμου
Βοηθός ενδυματολόγου: Εύα Κουρελιά

Την Ραραού ερμηνεύει η Υρώ Μανέ

Πρωταγωνιστούν:
Παναγιώτης Μπουγιούρης, Σπύρος Μπιμπίλας, Τάνια Τρύπη, Γιάννης Βασιλώτος, Νικόλ Δημητρακοπούλου, Ειρήνη Θεοδωράκη, Νατάσα – Φαίη Κοσμίδου, Γιώργης Παρταλίδης, Στράτος Νταλαμάγκος, Αιλιάνα Μαρκάκη, Πέτρος Λιόντας, Μαρία Μπατή, Γεωργία Αμοργιαννιώτη.

Μουσικοί επί σκηνής: Δημήτρης Κίκλης, Γρηγόρης Λάζογλου, Γιαννής Αλαγιάννης 

Προβολή – Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία
Διαδικτυακή επικοινωνία: Κωνσταντίνος Ζουρνάς – Digital.gr
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Υρώ Μανέ
Οργάνωση παραγωγής: Αγνή Μοίρα, Χρυσαντίνα Κούλουμπου
Οργάνωση γραφείου παραγωγής: Ελένη Λίλη, Βικτώρια Λίλη, Χαρούλα Λίλη
Παραγωγή: Arise Entertainment & More – ARTINFO