Σταύρια Νικολάου

Όσο κι αν προχωράμε, εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν φτώχεια, προσφυγιά, ανισότητα.

Τι σε οδήγησε από τη Νομική στην υποκριτική;

Η απάντηση ίσως ακουστεί τετριμμένη αλλά είναι και η αλήθεια. Είχα μια βαθιά ανάγκη έκφρασης — μια επιθυμία να πω πράγματα που δεν μπορούσα να πω αλλιώς. Μαζί κι ένα ένστικτο όσο δούλευα ως ασκούμενη δικηγόρος, πως «όχι, δεν φτάνει μόνο αυτό». Καταλαβαίνω πλέον πως σε ό,τι κάνω με παρακινεί μια τάση να δοκιμάζω, να προσπαθώ και ενίοτε να δυσκολεύω τον εαυτό μου. Η υποκριτική ήρθε σαν φυσική συνέχεια αυτής της εσωτερικής αναζήτησης.

Τι σε τράβηξε στο ρόλο σου στην παράσταση “Άρωμα γυναίκας”;

Στο Άρωμα Γυναίκας κάνω πολλούς ρόλους – κάποιοι εκ διαμέτρου αντίθετοι μεταξύ τους. Αυτό ήταν και το πιο ελκυστικό. Το να πηδάς από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, να αλλάζεις ενέργεια, σώμα, σκέψη αλλά και εμφάνιση. Έχει κάτι πολύ ζωντανό.. Είναι σαν να ταξιδεύεις κάθε φορά σε άλλον κόσμο.

Πώς ήταν η συνεργασία σου με τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη;

Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο πέρα από τα καλύτερα! Ο Κωνσταντίνος δεν είναι απλώς εξαιρετικός σκηνοθέτης και ηθοποιός — είναι άνθρωπος που αγαπά βαθιά αυτό που κάνει και αγαπά και τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται. Εμένα μου δημιούργησε ένα αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, που με έκανε να θέλω να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό, και πιστεύω το ίδιο έκανε και με όλους τους συναδέλφους. Είναι πραγματική τύχη να δουλεύεις με ανθρώπους σαν εκείνον· σου θυμίζουν πως η δουλειά μας είναι πρωτίστως δημιουργία και χαρά.

Θα παίξεις για δεύτερη σεζόν στην παράσταση “Ο Γιάννη το Βούδι”, σε κείμενο της Ευαγγελίας Γατσωτή. Μίλησέ μας για το ρόλο σου.

Ανυπομονούμε στην ομάδα για αυτή τη δεύτερη σεζόν! Και σε αυτό το έργο υποδύομαι πολλούς ρόλους, αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι στο Άρωμα Γυναίκας. Ο βασικός μου ρόλος εκεί είναι η αδερφή του πρωταγωνιστή — ένα πρόσωπο που το παρακολουθούμε από την εφηβεία μέχρι τα γηρατειά.
Και το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της είναι η εσωτερική της διαδρομή: πώς το αθώο και φωτεινό μικρό κορίτσι μεταλλάσεται- από αυτά που βιώνει- σε μια γυναίκα σκληρή και απόμακρη. Μια προσωπικότητα απόλυτα πλασμένη από την κοινωνία – μια κοινωνία με στενά όρια, που καταπιέζει, αδικεί και συχνά σιωπά. Και το πιο ανατριχιαστικό – πρόκειται για αληθινή ιστορία.

Αν ο χαρακτήρας που αγαπάς περισσότερο στη σκηνή μπορούσε να σε επισκεφτεί στο σπίτι για καφέ, ποιος θα ήταν και τι θα του έλεγες;

Νομίζω θα ήταν η Ρωσίδα υπηρέτρια, από το Άρωμα Γυναίκας – ένας ρόλος σχεδόν βουβός, αλλά για μένα γεμάτος βάθος. Παρότι ο ρόλος έχει κωμική χροιά στην παράσταση, εμένα με συγκινεί πολύ. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς είναι να ζεις νιώθοντας πως είσαι “άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας”, πως δεν έχεις «φωνή», ούτε καν την ελπίδα κάποτε να αποκτήσεις. Και πως έτσι θα πάει όλη σου η ζωή. Αυτό είναι το παρόν και το μέλλον. Αυτό με συγκλονίζει.
Αν ερχόταν για καφέ μάλλον θα τη ρωτούσα: “Πώς το αντέχεις;”
Ίσως γιατί, όσο κι αν προχωράμε, εξακολουθούμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου εκατομμύρια άνθρωποι βιώνουν φτώχεια, προσφυγιά, ανισότητα. Ζουν χωρίς δικαιώματα χωρίς φωνή. Το να μπεις πραγματικά στη θέση τους είναι σχεδόν αδύνατο – αλλά η τέχνη μάς καλεί στο να προσπαθούμε.

Πληροφορίες για την παράσταση: