Σταύρος Νικολαΐδης

Χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελάει.

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη.

Η πορεία του Σταύρου Νικολαΐδη στην ελληνική τηλεόραση και τον κινηματογράφο ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Από τους πρώτους, μικρούς ρόλους μέχρι τις πρωταγωνιστικές του εμφανίσεις σε επιτυχημένες σειρές και ταινίες, η κωμωδία αποτέλεσε σταθερό σημείο αναφοράς στην καριέρα του. Παράλληλα, η ενασχόλησή του με την πολιτική φανερώνει μια πολυδιάστατη προσωπικότητα, έτοιμη να αναλαμβάνει προκλήσεις πέρα από τα όρια της τέχνης.

Τον Σταύρο τον γνώρισα πρώτη φορά πριν από αρκετά χρόνια, στην Παλαιά Φώκαια, όταν έτυχε να παρακολουθήσω από κοντά ένα γύρισμα της ταινίας «I Love Karditsa», όπου πρωταγωνιστούσε. Τον είδα ξανά χρόνια αργότερα στο Μεταξουργείο, στο θέατρο «Από Μηχανής» (Ακαδήμου 13, Αθήνα), με αφορμή τη συμμετοχή του στην παράσταση «Καραμέλες Ούζου». Εκεί μιλήσαμε για το έργο, για τις συνεργασίες που του έμειναν αξέχαστες και για πολλά ακόμη. Κάθε συνάντηση μαζί του επιβεβαιώνει ότι πίσω από τον επιτυχημένο καλλιτέχνη βρίσκεται ένας άνθρωπος γνήσιος που δεν φοβάται να μιλήσει «έξω από τα δόντια».

Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση «Καραμέλες Ούζου», την οποία και σκηνοθετείτε. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο. 

Οι «Καραμέλες Ούζου» είναι μια πολύ έξυπνη κωμωδία μυστηρίου. Μέσα από τις αστείες ατάκες και το χιούμορ, συμβαίνουν περίεργα και ανεξήγητα γεγονότα, τα οποία στην τελευταία σκηνή, με την εμφάνιση ενός τρίτου ρόλου-έκπληξη, συνδέονται μεταξύ τους, εξηγούνται και ταυτόχρονα ανατρέπονται. Γι’ αυτό και λέμε πάντα στους θεατές να μην αποκαλύπτουν το τέλος της παράστασης, γιατί είναι πραγματικά ανατρεπτικό και σοκαριστικό! Πέρα όμως από την πλοκή, το έργο αγγίζει σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, όπως το εργασιακό bullying, τις σχέσεις μεταξύ συναδέλφων, την υπερκατανάλωση χαπιών και τις ψυχικές ασθένειες. Προσωπικά, επιλέγω έργα που «έχουν κάτι να πουν» στον κόσμο· έργα που δεν σε κάνουν απλώς να γελάς και να τα ξεχνάς φεύγοντας από το θέατρο, αλλά μένουν μέσα σου και σε ακολουθούν και μετά το τέλος της παράστασης.

Έχουμε συνδέσει το όνομά σας με την κωμωδία, αφού τόσο στην τηλεόραση όσο και στον κινηματογράφο και το θέατρο έχετε πρωταγωνιστήσει σε ορισμένες από τις πιο αγαπημένες και επιτυχημένες κωμικές δουλειές των τελευταίων δεκαετιών. Εσείς ταυτίζεστε με αυτό; Θα λέγατε ότι είστε πρωτίστως κωμικός ηθοποιός ή αποφεύγετε τις «ταμπέλες» που περιορίζουν έναν καλλιτέχνη;

Δεν μου αρέσουν οι «ταμπέλες». Εμείς σπουδάσαμε ηθοποιοί, όχι κωμικοί, και πιστεύω ότι ένας ηθοποιός θέλει και μπορεί να δοκιμάζεται σε όλα τα είδη. Στην Ελλάδα, δυστυχώς, οι «ταμπέλες» μπαίνουν πολύ εύκολα. Είναι αλήθεια ότι έχω συνδεθεί με την κωμωδία και ότι μου αρέσει πολύ· μου είναι οικεία και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελάει. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν θα ήθελα να ασχοληθώ και με πιο δραματικούς ρόλους. Στο παρελθόν, όσες φορές μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω κάτι πιο δραματικό, πιστεύω ότι ανταποκρίθηκα αρκετά καλά. Άλλωστε, όπως συχνά λέγεται, οι λεγόμενοι κωμικοί ηθοποιοί μπορούν να είναι εξίσου δυνατοί και στο δράμα.

Ξεκινήσατε την τηλεοπτική σας ποορεία την δεκαετία του ‘90. Ποιες διαφορές βλέπετε στο τηλεοπτικό τοπίο από τότε μέχρι σήμερα όσων αφορά τις τηλεοπτικές παραγωγές των σειρών; 

Τα τελευταία χρόνια έχουν μπει στον χώρο νέοι άνθρωποι με πολύ μεράκι – μιλάω για τα συνεργεία, τους σκηνοθέτες, τους φροντιστές – που γνωρίζουν καλά τη δουλειά τους και, κυρίως, σέβονται και φροντίζουν τους ηθοποιούς. Αυτό παλαιότερα δεν ίσχυε. Τότε, πολλές φορές νιώθαμε ότι ήμασταν απλώς «γραμμένοι», σαν να μην ενδιέφερε πραγματικά κανέναν η ανθρώπινη πλευρά μας. Έχω να διηγηθώ άπειρα περιστατικά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν στη σειρά «Κάτω από την Ακρόπολη» (Alpha Tv 2001-2002). Γυρίζαμε μια σκηνή σε στούντιο όπου, σύμφωνα με το σενάριο, έβρεχε όλη μέρα. Τα μπεκ ήταν ανοιχτά συνεχώς και το νερό είχε φτάσει περίπου δέκα πόντους ύψος. Είχαμε γίνει όλοι μούσκεμα! Όταν τελείωσε το γύρισμα, είχαν φύγει σχεδόν όλοι και δεν υπήρχε ούτε μία πετσέτα για να στεγνώσουμε. Μια μακιγιέζ είχε φέρει τη δική της πετσέτα και την μοιραζόμασταν όλοι οι ηθοποιοί. Σε μια ξένη παραγωγή, σε αντίστοιχη περίπτωση, θα έρχονταν άνθρωποι με μπουρνούζια για να μας τυλίξουν, ώστε να μην κρυώσουμε και να μπορέσουν να συνεχιστούν κανονικά τα γυρίσματα την επόμενη μέρα. Ευτυχώς, τέτοια πράγματα σήμερα δεν συμβαίνουν. Από την άλλη, υπήρχε και μια διαφορετική νοοτροπία ως προς την προβολή των ηθοποιών. Εμείς τότε, ως νέοι κωμικοί ηθοποιοί, ούτε που το διανοούμασταν να εμφανιστούμε σε βραδινά talk shows. Αυτά θεωρούνταν «χώρος» μόνο για δραματικούς ηθοποιούς. Οι κωμικοί περιορίζονταν στις πρωινές, πιο «ελαφριές» εκπομπές. Σήμερα όμως τα κανάλια προωθούν πολύ πιο ενεργά τα προϊόντα τους. Πλέον, ανεξαρτήτως του είδους της σειράς στην οποία συμμετέχεις, βλέπεις τους ηθοποιούς να καλούνται και σε βραδινές εκπομπές, κάτι που δείχνει μια πιο ισότιμη και σύγχρονη αντιμετώπιση του χώρου.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε ότι στον χώρο της υποκριτικής εισέρχονται όλο και περισσότεροι άνθρωποι χωρίς προηγούμενη εκπαίδευση ή ουσιαστική σχέση με το επάγγελμα — και μάλιστα καταλαμβάνουν συχνά πρωταγωνιστικούς ρόλους. Αυτό το φαινόμενο σας ενοχλεί ή το θεωρείτε μέρος της εξέλιξης του χώρου;

Στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη πληγή στον χώρο. Από το 1981, με την κατάργηση της άδειας του ηθοποιού επί Μελίνας Μερκούρη – για λόγους για τους οποίους δεν ευθύνεται αποκλειστικά η ίδια, αλλά φέρει κι ένα μέρος της ευθύνης – το επάγγελμά μας είναι το μόνο που δεν απαιτεί άδεια άσκησης. Πλέον μπορεί ο οποιοσδήποτε να παίξει, και καλά στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Το πρόβλημα όμως είναι κυρίως στο θέατρο· εκεί αυτό δεν θα έπρεπε να συμβαίνει σε καμία περίπτωση. Από την άλλη, υπάρχει και μια λεπτή διαχωριστική γραμμή. Σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, όπως σε βιογραφικές ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής είναι τραγουδιστής, είναι απολύτως λογικό να επιλεγεί ένας καλλιτέχνης που προέρχεται από το τραγούδι – όπως στο παράδειγμα της ταινίας για τον Καζαντζίδη που συζητούσαμε. Επίσης, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι κάποιες φορές άνθρωποι χωρίς τυπική εκπαίδευση μπορεί να αποδειχθούν καλύτεροι από άλλους που έχουν περάσει ακόμη και από δραματική σχολή. Άρα το ζήτημα δεν είναι απόλυτο, αλλά σίγουρα χρειάζονται όρια και σεβασμός στο επάγγελμα.

Έχετε συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Υπάρχει κάποια συνεργασία που ξεχωρίζετε;

Από συναδέλφους ηθοποιούς, σίγουρα θα ξεχώριζα τον τεράστιο Γιώργο Μιχαλακόπουλο, με τον οποίο είχαμε συνεργαστεί σε τηλεοπτική σειρά. Τον θεωρώ ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο και η παρουσία του από μόνη της ήταν μάθημα ήθους και υποκριτικής. Από σκηνοθέτες, ο Σταμάτης Φασουλής. Έχουμε συνεργαστεί δύο φορές στο παρελθόν και κάθε φορά ήταν ένα πραγματικό «σχολείο». Είναι ένας άνθρωπος από τον οποίο μαθαίνεις συνεχώς και θα ήθελα πολύ να συνεργαστώ ξανά μαζί του.

Βλέπουμε κατά καιρούς να γίνονται πολλά remake σε σειρές και ταινίες. Οπως έγινε και με το πολύ επιτυχημένο «I LOVE KARDITSA» στο οποίο συμμετείχατε το 2010. Την παρακολούθησατε την ταινία όταν γυρίστηκε ξανά με άλλο καστ ή είστε από αυτούς που θεωρούν ότι δεν θα έπρεπε να γίνονται επαναλήψεις σε ταινιες;

Το σίκουελ του «I LOVE KARDITSA» δεν είχε καμία σχέση με την ταινία στην οποία είχαμε συμμετάσχει εμείς. Ήταν κάτι τελείως διαφορετικό και, ειλικρινά, δεν με κέρδισε το τελικό αποτέλεσμα. Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαι γενικά αρνητικός στα remake ή στα σίκουελ. Έχουμε δει και πολύ πετυχημένα παραδείγματα στο παρελθόν, όπως το «Καφέ της Χαράς». Είναι κάτι σύνηθες, ειδικά στο εξωτερικό, όπου συχνά επανέρχονται επιτυχημένες δουλειές του παρελθόντος. Το θέμα είναι κάθε φορά το αποτέλεσμα και το αν υπάρχει λόγος να ξαναγίνει κάτι.

Υπάρχει κάτι καινούριο που ετοιμάζετε  και θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας; 

Παράλληλα με τις «Καραμέλες Ούζου» στο θέατρο «Από Μηχανής» (Ακαδήμου 13, Αθήνα) είμαι και στην παράσταση «Ούτε μπρος ούτε πίσω» των Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα στο «Θέατρον» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» (Πειραιώς 254, Ταύρος). Προς το παρών αυτά είναι τα σχέδια μου μέχρι το Πάσχα. Επίσης τα τελευταία χρόνια το καλοκαίρι κάνω περιοδείες με δικές μου παραγωγές (www.theatrorama.gr) οπότε σίγουρα θα ετοιμάσω κάτι για το ερχόμενο καλοκαίρι απλά δεν υπάρχει ακόμη κάτι ανακοινώσιμο.

Πληροφορίες για τις παραστάσεις που παίζει ο Σταύρος Χαραλαμπόπουλος: