Τζούλι Τσόλκα

Το κάθε βράδυ είναι διαφορετικό, υπάρχει μια άμεση, σχεδόν μαγική ανταλλαγή ενέργειας με το κοινό.

Τι σε ώθησε να επιλέξεις το έργο Evelyn Evelyn για θεατρική διασκευή;

Νομίζω πως αυτό που με τράβηξε περισσότερο στο Evelyn Evelyn ήταν η ιδιαίτερη μουσική του. Είναι ένα έργο που μιλά για τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για σύνδεση. Σε προσωπικό επίπεδο, ένιωσα ότι άγγιξε πολύ ευαίσθητες χορδές μέσα μου — αυτή την ανάγκη να ανήκεις κάπου, αλλά και τον φόβο της απόρριψης. Ήταν σαν να μου ψιθύρισε ότι «αυτό πρέπει να το πεις, να το γράψεις, να το παίξεις».

Ποιες είναι οι πτυχές του ρόλου σου στην παράσταση που σε απασχόλησαν περισσότερο στην προσέγγιση και την ερμηνεία σου;

Αυτό που με απασχόλησε περισσότερο ήταν η ισορροπία ανάμεσα στην αθωότητα και το τραύμα. Ο ρόλος έχει πολλές εσωτερικές αντιφάσεις και χρειάστηκε να δουλέψω βαθιά συναισθηματικά για να αποφύγω την επιφανειακή προσέγγιση. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι κουβαλάω κάτι πολύ εύθραυστο πάνω στη σκηνή — και αυτό με έκανε να είμαι πιο προσεκτική, αλλά και πιο εκτεθειμένη. Αυτή η έκθεση, όσο δύσκολη κι αν είναι, είναι και η πιο αληθινή πλευρά της δουλειάς μας.

Με ποιον τρόπο η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη σε καθοδήγησε σκηνοθετικά στην ανάπτυξη του χαρακτήρα και στη συνολική θεατρική έκφραση της παράστασης;

Η Κωνσταντίνα έχει έναν πολύ ουσιαστικό και διεισδυτικό τρόπο δουλειάς. Μου έδωσε χώρο να πειραματιστώ, αλλά ταυτόχρονα με καθοδηγούσε με ακρίβεια προς τον πυρήνα του χαρακτήρα. Έχω κάνει κι άλλες δουλειές μαζί της οπμως τώρα έφερε κάτι καινούργιο ακόμα και για την ίδια. Αυτό που εκτίμησα ιδιαίτερα ήταν ότι με άκουγε πραγματικά — όχι μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο. Δημιουργήθηκε μια σχέση εμπιστοσύνης που μου επέτρεψε να ρισκάρω και να δοκιμάσω πράγματα που ίσως να φοβόμουν αλλιώς.

Τι σε έκανε να πεις «ναι» στην πρόταση να συμμετάσχεις στην παράσταση Η Παναγία των Παρισίων και ποιο στοιχείο του κλασικού μυθιστορήματος του Βίκτωρ Ουγκώ σε εντυπωσιάζει περισσότερο;

Το «ναι» ήρθε σχεδόν αβίαστα. Η Η Παναγία των Παρισίων είναι ένα έργο με τεράστιο συναισθηματικό και κοινωνικό βάθος.  Αυτό που με συγκλονίζει είναι ο τρόπος που ο Ουγκώ δίνει φωνή στους ανθρώπους που θεωρούμε “απόκληρους”. Με κάνει να σκέφτομαι πόσο σημαντικό είναι να βλέπουμε τον άλλον πραγματικά.

Τι σε ελκύει περισσότερο στο θέατρο;

Η ζωντανή επαφή. Το ότι κάθε βράδυ είναι διαφορετικό, ότι υπάρχει μια άμεση, σχεδόν μαγική ανταλλαγή ενέργειας με το κοινό. Για μένα, το θέατρο είναι και ένα καταφύγιο — ένας χώρος όπου μπορώ να υπάρχω με απόλυτη ειλικρίνεια. Εκεί νιώθω πιο κοντά σε αυτό που πραγματικά είμαι.

Πώς αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις της συνεχούς ενασχόλησης με διαφορετικούς ρόλους και είδη παραστάσεων;

Το βλέπω ως μια διαρκή διαδικασία εξέλιξης. Κάθε ρόλος είναι μια νέα αρχή, μια ευκαιρία να γνωρίσω καλύτερα όχι μόνο την τέχνη μου αλλά και τον εαυτό μου. Δεν σου κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές αμφιβολίας ή κούρασης — αλλά προσπαθώ να τις αγκαλιάζω κι αυτές. Με βοηθά να θυμάμαι γιατί ξεκίνησα: από αγάπη για την έκφραση και την επικοινωνία. Αυτό είναι που με επαναφέρει κάθε φορά.

Πληροφορίες για την παράστασεις: