Χάρης Φλέουρας

Έχουμε πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς σήμερα στην Ελλάδα, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους χολιγουντιανούς ή τους ευρωπαίους.

Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε φέτος στο «Ταξίδι γύρω από τη χύτρα μου» και τι σε κράτησε μέσα σε αυτό το έργο;

Γιατί έχω μεγάλη εμπιστοσύνη στην Άννα (Σωτρίνη), και επειδή διδάσκουμε μαζί στη σχολή. Ταυτόχρονα παίζουν οι μαθητές μου. Το ίδιο δώρο μου έκαναν και οι δικοί μου καθηγητές, άρα το θεώρησα αναγκη μου να το πράξω κι εγώ.

Πώς δούλεψες σκηνικά και υποκριτικά έναν λόγο που στηρίζεται τόσο πολύ στην προσωπική αφήγηση;

Το σκεπτικό της Άννας Σωτρίνη ήταν να είναι μια πολύ καλοκουρδισμένη παράσταση και να φέρει γκροτέσκα στοιχεία. Βοήθησε πάρα πολύ ο χορογράφος μας, η Αναστασία. Οπότε, εκ των πραγμάτων, εξυπηρέτησε πολύ τα κινησιολογικά ώστε να είναι σε γκροτέσκα μορφή. Με το κινησιολογικό, δημιουργούμε την αίσθηση, μπαίνουμε στη διαδικασία να φέρουμε τις ποιότητες του χαρακτήρα και συνδέουμε τον ένα χαρακτήρα με τον άλλον.
Μέσω της κινησιολογίας, μπορεί να γίνει μια γρήγορη επισκόπηση, ας πούμε, των χαρακτήρων. Προσωπικά με την κίνηση, έχω μια ευκολία μπορώ να πω, παρόλο που έχω πολύ δύσκολο σώμα, λόγω ύψους, αλλά η εκφραστικότητά μου πιστεύω ότι είναι σε ένα αρκετά καλό επίπεδο.

Δεν με δυσκόλεψε ιδιαιτέρως η κινησιολογία αυτή, ίσα ίσα που βοήθησε στο να δημιουργήσει το ρυθμό της παράστασης.

Τι σε ενδιαφέρει περισσότερο να συναντήσει ο θεατής στη «Χύτρα»: το χιούμορ, τη μνήμη ή τη σύγκρουση με τον εαυτό του;

Λοιπόν, ποια είναι η σχέση μας με το κοινό στο θέατρο. Η λογική μου είναι ότι το κοινό έχει τη δική του προσωπικότητα, τη δική του λογική εκείνη την ώρα, το δικό του ύφος και τη δική του διάθεση. Για μένα κάθε παράσταση, για το κοινό είναι το ίδιο πράγμα. Δεν αποφασίζω εγώ τι θέλω να πάρει το κοινό, το ίδιο το κοινό αποφασίζει τι θα εισπράξει από κάθε παράσταση. Ο σκοπός ο δικός μας στο συγκεκριμένο έργο είναι να δημιουργήσουμε μια διασκεδαστική παράσταση αν μη τι άλλο, με γρήγορους ρυθμούς και αυτό που θέλουμε ουσιαστικά – γιατί στην κωμωδία ή στη φάρσα, που εμείς κάνουμε – είναι να δηλώνουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας ή της πολιτείας ή οτιδήποτε. Στο χέρι του κοινού είναι να αποφασίσει με ποιον τρόπο θα δει αυτά τα κακώς κείμενα. Με διασκεδαστικό τρόπο μεν, αλλά έπειτα από το γέλιο μπορεί να σκεφτεί το κοινό ότι κοίτα να δεις ως κοινωνία που έχουμε καταντήσει ή ως πολιτεία που έχουμε φτάσει ή ποια είναι τα όρια μας μεταξύ των ανθρώπων. Είναι στο χέρι του κοινού να το αποφασίσει μόνο του. Εμείς από την δικιά μας την πλευρά θέλουμε να προσφέρουμε μια παράσταση που να είναι διασκεδαστική, να γελάσει ο κόσμος, να ξεσκάσει, είναι μία ώρα και εμένα τουλάχιστον δουλειά μου είναι το κοινό να ξεφύγει από τα δικά του προβλήματα, να διασκεδάσει και παράλληλα να σκεφτεί, ωπ… διασκέδασα, αλλά με τι διασκέδασα.
Έχοντας στο νου μου τι, τι πράγμα. Δηλαδή βάζουμε ερωτήματα στο κοινό. Δεν αποφασίζουμε οι ηθοποιοί ή το θεατρικό δρόμενο για το τι θα σκεφτεί και θα αισθανθεί το κοινό.

Υπήρξαν στιγμές στην πορεία σου που διάλεξες τον δύσκολο δρόμο αντί για τον ασφαλή;

Δεν πήγα ποτέ στη διαδικασία να σκεφτώ ποιο δρόμο θα διαλέξω. Διάλεγα πάντα τον δρόμο που με έκανε χαρούμενο, ευτυχισμένο και δημιουργικό. Δεν σκέφτηκα ποτέ αν αυτό είναι ρίσκο ή δεν είναι, αν είναι δύσκολος ή εύκολος δρόμος ή ποιος δρόμος είναι τελικά αυτός. Πάντα κοιτούσα το μέσα μου, την ανάγκη μου να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι, αυτά που νιώθω, αλλά και να μην βαριέμαι. Υπό ποια έννοια; Να μην κάνω πράγματα τα οποία να είναι τα ίδια και απλά να μπώ στη διαδικασία της λογικής ενός δημόσιου υπάλληλου που πάει και κάνει τη δουλειά του και φεύγει και αυτό ήτανε, ωραία, πολύ καλά, έχουμε λεφτά, τέλεια, περνάμε και ζούμε. Δεν με ενδιαφέρε ποτέ αυτό. Δεν πήγα ποτέ σε αυτή τη λογική. Ούτε πήγα στη λογική του να κάνω κάτι για να γίνω αναγνωρίσιμος, γνωστός ή οτιδήποτε. Πραγματικά με όλη μου την ειλικρίνεια, η σκέψη μου κάθε φορά για κάθε καινούργια μου επιλογή ήταν να νιώθω καλά μέσα σε αυτήν την επιλογή μου. Να περνάω καλά αλλά και να εξασκούμε μέσα από αυτήν την επιλογή και να γίνομαι καλύτερος.

Γι’ αυτό και αν δεις το βιογραφικό μου, έχω κάνει από αρχαίο δράμα μέχρι Commedia dell’ arte και από χοροθέατρο, ως και θέατρο του παραλόγου, ας πούμε. Πάντα με ενδιέφερε να με ιντριγκάρει αυτό που έχω στα χέρια μου.

Μίλησέ μας για τον ρόλο του στρατιωτικού, στο σήριαλ “Φαντάσματα”, που είσαι φέτος και θα συνεχίσει και την επόμενη σεζον. Πως είναι ο χαρακτήρας και πως εξελίσσεται;

Ναι, θα σου πω τι γίνεται. Ο χαρακτήρας μου στα “Φαντάσματα” κρατάει ένα μυστικό. Η σεξουαλικότητά του είναι το μυστικό, που δεν τον βοήθησε ούτε η εποχή και ούτε η στιγμή πολέμου.

Δεν είναι μόνο η εποχή ως εποχή, δηλαδή ως χρονολογία, αλλά ως και συνθήκη λόγω του πολέμου. Το καθήκον του ήταν πάνω απ’ όλα. Και ειδικά μέσα σε διαδικασία πολέμου. Τα συναισθήματά του και την προσωπική του χαρά και ευχαρίστηση την παραμέρισε. Την κλείδωσε και την έβαλε μέσα σε ένα κουτί με βόμβα. Ακριβώς, ναι. Και το άφησε να ανατιναχτεί όταν… όταν θα όφειλε να αντιναχτεί. Θέλω να πω ότι αυτό που αναρωτιέται συνέχεια ο Ταγματάρχης είναι πότε θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος, ο κοινωνικός. Πότε θα νιώθει πραγματικά ελεύθερος.

Ελευθερώθηκε η πατρίδα, αλλά δεν ελευθερώθηκε αυτός σαν προσωπικότητα. Την προσωπική του ελευθερία την εγκλώβισε για να ελευθερωθεί το κράτος. Η χώρα του. Και φυσικά ούτε αυτό το ήξερε. Η ανάγκη του ήταν να ελευθερωθεί η χώρα. Και όχι να ζήσει αυτό στη ζωή του. Γιατί πώς θα ζήσει τη ζωή του σε μια χώρα διαλυμένη, εγκλωβισμένη, πολιορκημένη των πραγμάτων;

Τώρα όμως που ξέρει ότι έχει ελευθερωθεί η χώρα αναρωτιέται και τον άλλον πόλεμο. Τον εσωτερικό πια. Γι’ αυτό ρωτάει συνέχεια την Μαρίνα: “Είσαι σίγουρη πως τελείωσε ο πόλεμος, Μαρίνα; Είσαι σίγουρη πως είμαστε ελεύθεροι να ζούμε μέσα σε ένα ελεύθερο κράτος;” Νομίζω ότι αυτή είναι η ερώτηση του η πραγματική. Γι’ αυτό και στο τελευταίο επεισόδιο σοκάρεται αλλά χαίρεται ότι τα ερωτήματά του απαντώνται σιγά σιγά.

Όταν του λέει ότι μπορούν να κάνουν δυο γυναίκες, μπορούν να κάνουν και δυο άντρες να παντρευτούν. Αρχίζει και λέει, όπα, απελευθερωνόμαστε ως άνθρωποι. Και θα δούμε την εξέλιξή του αργότερα.

Βέβαια δεν ξέρω πώς θα είναι η εξέλιξή του. Αυτό ρώτησε τον Λευτέρη Παπαπέτρου (τον σεναριογράφο), όχι εμένα.

Ποιοι ρόλοι στη διαδρομή σου θεωρείς ότι σε καθόρισαν περισσότερο ως ηθοποιό;

Δεν θεωρώ ότι με καθόρισαν ρόλοι στο θέατρο, αλλά νομίζω ότι με καθόρισαν συγκεκριμένες παραστάσεις με την έννοια ότι ένιωσα εγώ καλά με τον εαυτό μου ως ηθοποιό. Δηλαδή, πάτησα πιο γερά στις βάσεις μου.

Αυτό που εξέθεσα ως χαρακτήρας, ως προσωπικότητα, ως ηθοποιός, ως προς το κοινό έγινε απόλυτα αποδεκτό από το κοινό και ένιωσα καλά με τον εαυτό μου και τη δουλειά μου. Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που λές σημεία σταθμής της ζωής, που λες… τι ωραία, αυτό που ήθελα να δώσω εγώ για το ρόλο, για το χαρακτήρα, για την υποκριτική με την οποία μπορεί να παιχτεί αυτός ο ρόλος, έγινε αποδεκτό. Από το κοινό, από τους συναδέλφους, από τους σκηνοθέτες, που με επέλεξαν και τους δικαίωσα για την επιλογή τους.

Δηλαδή, δεν είμαι από τους ηθοποιούς που λέω, έπαιξα αυτό το ρόλο και με καθόρισε, μου άλλαξε το σκεπτικό ή οτιδήποτε.

Τα έργα, η συνθήκη, η κατάσταση και η χρονική στιγμή που βρίσκεσαι στο συγκεκριμένο χώρο αλλάζουν το σκεπτικό.

Θεωρείς ότι το θέατρο είναι στην καλύτερη ή στην χειρότερη εποχή του σήμερα στην Ελλάδα;

Πάντοτε έβρεπα πολλές παραστάσεις. Έχουμε πάρα πολύ καλούς ηθοποιούς σήμερα στην Ελλάδα. Εξαιρετικούς ηθοποιούς, που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους χολιγουντιανούς ή τους υπόλοιπους ευρωπαίους ηθοποιούς. Νομίζω ότι έχουμε ένα πολύ καλό επίπεδο ηθοποιών. Εξάλλου εμείς, αν μην τι άλλο, ξεκινήσαμε το θέατρο με τον Θέσπη, καλή του ώρα όπου κι αν είναι. (γέλια) Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μετά το COVID το θέατρο πήρε τα πάνω του.

Διότι το κοινό έχει μεγάλη ανάγκη τη φυσική παρουσία και ηθοποιών και άλλων ανθρώπων στον χώρο. Και μετά το COVID πραγματικά τα θέατρα πήραν μεγάλη ανάπτυξη.

Έχουμε μεγάλη ανάγκη ακόμα οικονομικής ενίσχυσης στα θέατρα. Και σε θέμα ποιότητας εννοώ σκηνικών, κοστουμιών. Αλλά φυσικά και στις πληρωμές των ηθοποιών.

Ακόμα οι πληρωμές των ηθοποιών είναι πενιχρές για το επίπεδο και την κουλτούρα που διαθέτουν οι ίδιοι ηθοποιοί. Τη δουλειά που έχουν ρίξει, τα λεφτά που έχουν ρίξει για να σπουδάσουν, να δουλέψουν, να πάνε σε σεμινάρια, να αναπτυχθούν, να αναπτύξουν τις ικανότητές τους.

Δεν είναι στο ίδιο επίπεδο η οικονομική ενίσχυση που δίνεται από το κράτος και από τους παραγωγούς, για να είναι οι παραστάσεις εξαιρετικές σε ένα τέτοιο επίπεδο που να λες… τι βλέπω, ως θέαμα.

Από την άλλη, το θέατρο για μένα δεν είναι μόνο θέαμα. Έχω δει εξαιρετικές παραστάσεις, σε αυτές που λένε τις λεγόμενες low budget. Οι οποίες φέρουν τόσο συναίσθημα και τέτοια υποκριτική ικανότητα και δεινότητα οι ηθοποιοί επάνω στη σκηνή, που είναι άκρο συγκινητικές και σε καθορίζουν και ως θεατή.

Πληροφορίες για την παράσταση: