Χρίστος Στυλιανού

Με ενθουσιάζει το καινούριο ταξίδι που αρχίζει κάθε φορά.

Τι σε ώθησε να ακολουθήσεις το θέατρο ως επαγγελματική πορεία, δεδομένου ότι έχεις σπουδάσει και Πολιτικές Επιστήμες;

Τώρα με πας πραγματικά πολύ πίσω… πλέον, δεν μπορώ ούτε καν να φανταστώ να έκανα κάτι διαφορετικό. Και παρότι μου άρεσαν οι Πολιτικές Επιστήμες, παρότι εξακολουθούν να με ενδιαφέρουν και να παρακολουθώ τα κοινά, είμαι πια σίγουρος πως δεν θα άντεχα να υπάρχω στην πραγματικότητα της πολιτικής. Τελικά αυτό που με ώθησε στο θέατρο ήταν η ανάγκη μου να ζω σε έναν κόσμο διαφορετικό, πιο ολοκληρωμένο και δίκαιο, αυτόν των θεατρικών έργων -γιατί πάντα στα έργα υπάρχει μια κάποιου τύπου δικαιοσύνη. Και μέσω αυτών να μιλάω για τον κόσμο που ζούμε, την αδικία, την υποκρισία, την ανάγκη για αγάπη και ομορφιά. Η απαξίωση που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας ως πολίτες σε όλα τα επίπεδα -“απολογίες” κατηγορουμένων για οπεκεπε, στρεψοδικίες για Τέμπη, κακοποιήσεις και βιασμούς, διαφθορά, υποκλοπές και πολλά άλλα- μπορεί να με τρελάνει. Στο θέατρο υπάρχει η έννοια του σεβασμού στην παράσταση, στη διαδικασία, κάτι που στην πολιτική ούτε καν σαν ευφημισμός υπάρχει πια.

Τι σας εμπνέει περισσότερο στο να διδάσκετε υποκριτική σε νέους ηθοποιούς;

Είναι μια διαδικασία που με συγκινεί βαθιά. Το να έχεις απέναντί σου νέα παιδιά, γεμάτα όνειρα και φαντασίες και να βρίσκεσαι εσύ στη θέση του “οδηγού” είναι κάτι μοναδικό. Είναι σαν να είσαι ξανά μπαμπάς -έχω την ευτυχία να έχω δυο κόρες- και ως μπαμπάς προσπαθώ να αντιμετωπίσω το κάθε παιδί με βάση τη δική του ανάγκη. Για μένα είναι μεγάλη η ευθύνη διότι οφείλεις να δημιουργείς τις συνθήκες μέσα στις οποίες το κάθε παιδί θα νιώθει ασφάλεια κι εμπιστοσύνη για να αρχίσει να εκτίθεται σιγά-σιγά στον ίδιο του τον εαυτό μα και στην υπόλοιπη ομάδα. Κι όταν αυτό συμβαίνει είναι αληθινά συγκινητικό. Βλέπεις να “ανθίζει” μπροστά σου… δεν είναι και λίγο… σαν να παρακολουθείς ζωντανά μια προσωπική στιγμή για την οποία ξέρεις πως έβαλες κι εσύ ένα μικρό λιθαράκι.

Τι σε τράβηξε σε αυτή τη συγκεκριμένη παραγωγή και στο ρόλο;

Καταρχάς, ο Μίλτος (Σωτηριάδης-Θέατρο του Νέου Κόσμου) είχε ανέβει Θεσσαλονίκη ως καλεσμένος της Ιόλης Ανδρεάδη και του Άρη Ασπρούλη για να παρακολουθήσει την παράσταση για το Μανώλη Χιώτη που είχαμε ετοιμάσει στο Κ.Θ.Β.Ε. Κάποιες μέρες μετά λοιπόν, έγινε μια πρώτη επικοινωνία μεταξύ μας όπου εκτίμησα πολύ την στάση του και την ειλικρινή του διάθεση να συνεργαστούμε. Όταν μου έστειλε το έργο λοιπόν, και μου μίλησε και για τους υπόλοιπους συντελεστές, κατευθείαν αρχίσαμε να σκεφτόμαστε με την Ελένη -τη γυναίκα μου- πώς θα μπορούσαμε να κανονίσουμε τη ζωή της οικογένειας ώστε να μπορέσω να κατέβω στην Αθήνα. Ήταν μια σύνθετη απόφαση που απαιτούσε αρκετή οργάνωση σε πολλά επίπεδα. Ως προς το ίδιο το έργο… είναι μια καλογραμμένη κωμωδία με αλεπάλληλες στιγμές δραματικής έντασης που μοιάζει στην αρχή να ασχολείται με την επιφάνεια των πραγμάτων αλλά στη συνέχεια αποκαλύπτει ρωγμές που μπορείς να τις δεις σε διάφορες μορφές στην ίδια την ιδέα της οικογένειας. Έχει μια γλώσσα κοφτερή κι ειλικρινή και στο τέλος η βαθιά πληγή που ανοίγει -μέρος της οποίας είναι και ο δικός μου ρόλος, ο Τζον- είναι στοιχεία που με τράβηξαν από την πρώτη ανάγνωση. Κυρίως όμως, ο Βαγγέλης και όλοι οι συνεργάτες είναι που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να καταφέρουμε τελικά να στηρίξουμε αυτήν την “κάθοδο” και να μοιράσω τη ζωή μου φέτος μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης…

Τι θα ήθελες να κρατήσει ο θεατής μετά την ολοκλήρωση της παράστασης;

Δεν μπορείς ποτέ να “ελέγξεις” τι θα κρατήσει ο κάθε θεατής. Κι επειδή είναι ένα έργο που θίγει αρκετά ζητήματα, από τις προβληματικές σχέσεις και το πόσο ειλικρινείς είμαστε με τα θέλω και τις ανάγκες μας -προσωπικές και οικογενειακές-, το ρατσισμό και τις εργασιακές συνθήκες του σύγχρονου καπιταλισμού, τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας αλλά και την αέναη ανάγκη του ανθρώπου για αγάπη και αποδοχή, αυτό γίνεται ακόμα δυσκολότερο. Αυτό που έχω εγώ στο μυαλό μου ως επίκεντρο των πραγμάτων είναι το πόσο δύσκολο είναι -έως και ακατόρθωτο- να είσαι διαρκώς σε σύνδεση με το συναίσθημά σου και να ζεις τη ζωή σου με ειλικρίνεια και χαρά.

Ποιες δυσκολίες ή προκλήσεις συνάντησες κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της παράστασης;

Νομίζω πως η μεγαλύτερη δυσκολία δεν είχε να κάνει με την ίδια την προετοιμασία καθώς ήταν μια περίοδος δύο μηνών που κύλησε με τρελό γέλιο και απόλυτη χαρά να πηγαίνεις στην πρόβα και να δουλεύεις. Η δυσκολία ήταν στην απουσία από το σπίτι, στην απουσία από τις στιγμές των κοριτσιών -οι οποίες αναπληρώνονταν κάπως από τα τηλεφωνήματα και τις βιντεοκλήσεις-, στα πάνω-κάτω με το ΚΤΕΛ· και μέσα σε όλα αυτά να παραμένω συγκεντρωμένος στην πρόβα. Ήταν ταυτόχρονα και μια πρόκληση να γίνουν τα πράγματα όπως έπρεπε αλλά νομίζω πως όλα πήγαν μια χαρά!

Τι σημαίνει για εσάς η «ειλικρίνεια» στην υποκριτική, όπως έχετε αναφέρει σε παλαιότερες συνεντεύξεις;

Είναι ίσως ο σημαντικότερος στόχος. Μπορεί να ακούγεται περίεργο αλλά είναι δύσκολο να είσαι ειλικρινής ανά πάσα στιγμή πάνω στη σκηνή. Να είσαι σε απόλυτη σχέση με το στόχο σου, τα συναισθήματα και τις σκηνικές σου δράσεις. Και κυρίως στο λόγο σου. Να έχεις το θάρρος να πεις πως δεν αισθάνομαι ακριβώς έτσι όπως λέω, ότι το “παίζω” λίγο, ότι σήμερα διεκπεραιώνω κάπως τα πράγματα. Δεν είναι κάτι που το κάνεις γιατί θα το καταλάβει ο θεατής -γιατί ο θεατής θα το εισπράξει, αυτό είναι σίγουρο-, δεν είναι αυτός ο γνώμονας αλλά ο ίδιος σου ο εαυτός. Θέλω να πω, για μένα η “ειλικρίνεια” είναι σκηνική λειτουργία, είναι ένας άξονας που με φέρνει στο “εδώ και τώρα” της παράστασης και στη χαρά του να παίζεις σαν να είναι η πρώτη φορά, στη “γενναιοδωρία της λήθης”.

Τι σε ενθουσιάζει περισσότερο στο να ανεβαίνει μια νέα παράσταση;

Αυτό το καινούριο ταξίδι που αρχίζει κάθε φορά. Είναι σίγουρα μια διαδικασία που για μένα λειτουργεί απολύτως ανανεωτικά. Οι νέες συνεργασίες, τα καινούρια πράγματα που πάντοτε μαθαίνεις από αυτές, αυτή η “δια βίου μάθηση” είναι πράγματα που μου οξύνουν την περιέργεια και νιώθω πως με εξελίσσουν σαν ηθοποιό και σαν άνθρωπο.

Ευχαριστώ πολύ!!!

Πληροφορίες για την παράσταση: