Χρυσάνθη Παπαλεβέντη

Ισως τελικά αυτό που με κρατά στο θέατρο είναι η ανάγκη να συνεχίζω να ψάχνω, να παλεύω και να συναντώ τον άνθρωπο — μέσα μου και γύρω μου.

Τι σε γοήτευσε περισσότερο στο κείμενο της “Παναγίας των Παρισίων” και ποιο στοιχείο θεωρείς ότι αφορά πιο άμεσα το σημερινό κοινό;

Αυτό που με γοήτευσε περισσότερο είναι ότι η θεατρική διασκευή της σκηνοθέτιδάς μας, Κωνσταντίνας Νικολαΐδη, προσεγγίζει τους χαρακτήρες με μια βαθιά ανθρώπινη ματιά, έχοντας πάντα ως πυρήνα το μυθιστόρημα του Victor Hugo. Δεν στέκεται μόνο στην ιστορία, αλλά φωτίζει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τις λέξεις και τα κίνητρα των ηρώων.

Με άγγιξε πολύ αυτή η αλήθεια του κειμένου •παρά την αδικία που βιώνει η Εσμεράλδα μου , δεν παύει ποτέ να πιστεύει στον άνθρωπο.

Η ανάγκη της να συνυπάρξει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί μέσα σε έναν κόσμο που συχνά καταδικάζει αντί να αγκαλιάζει είναι για εμένα το μεγαλείο ψυχής της και το δώρο της στους ανθρώπους που συναντά.

Υπήρξε κάποιο σημείο του κειμένου που σε βοήθησε να κατανοήσεις βαθύτερα το χαρακτήρα της Εσμεράλδα;
Πιστεύω ότι ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου αποκαλύπτεται κυρίως στις πιο ευάλωτες στιγμές του — εκεί όπου φοβάται, εκεί όπου οι άμυνές του δοκιμάζονται. Ο τρόπος που διαχειριζόμαστε τις ρωγμές μας, την αντίσταση και τον πόνο, είναι αυτό που τελικά φανερώνει την ποιότητα του χαρακτήρα μας.

Η Εσμεράλδα περνά μέσα από πολλές δοκιμασίες και αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι ότι η ψυχή της δεν λερώνεται από όσα βιώνει· δεν γίνεται ποτέ αυτό που την πληγώνει.

Η πρώτη στιγμή που ένιωσα πραγματικά να συνδέομαι μαζί της ήταν όταν στάθηκε και υπερασπίστηκε τον Κουασιμοδο απέναντι σε έναν όχλο που τον καταδίκαζε ως «τέρας». Θα ήταν πολύ εύκολο για εκείνη να αδιαφορήσει ή να ταχθεί με τη μάζα. Όμως επέλεξε να αντισταθεί στον φόβο της και να σταθεί με αγάπη και γενναιότητα. Για μένα εκεί βρίσκεται η πραγματική της δύναμη — σε αυτή τη μικρή, αλλά βαθιά ανθρώπινη πράξη επανάστασης.

Εκεί αντιλήφθηκα τον χαρακτήρα της.

Ποια σκηνοθετική κατεύθυνση της Κωνσταντίνας Νικολαίδη ήταν για σένα η πιο καθοριστική , πώς θα περιέγραφες τη συνεργασία σου με εκείνη και με ποιον τρόπο σε εξελίσσει;
Η σκηνοθέτιδά μας, είναι ένας άνθρωπος που καταπιάνεται ουσιαστικά με κάθε πτυχή της δουλειάς. Το να δουλεύω μαζί της είναι πραγματικά ένα μεγάλο σχολείο για μένα.
Θαυμάζω βαθιά την αφοσίωση που δείχνει σε κάθε άνθρωπο με τον οποίο συνεργάζεται· έχει μια σπάνια ικανότητα να μας «διαβάζει» και να μας βοηθά να φέρουμε στην επιφάνεια το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας.
Αυτό που με συγκίνησε και με εξέλιξε είναι ότι ακόμη και τα σημεία του εαυτού μου που εγώ προστάτευα περισσότερο, εκείνη είχε το ένστικτο να τα αναγνωρίσει, να τα αγκαλιάσει και να τα καθοδηγήσει με φροντίδα, ώστε σιγά σιγά να ωριμάσουν μέσα στη διαδικασία.

Από τις ακροάσεις μέχρι και σήμερα, νιώθω ευγνωμοσύνη για αυτή τη διαδρομή μου , μαζί της.

Ποια χαρακτηριστικά της Εσμεράλδας σου βγήκαν φυσικά και ποια χρειάστηκε να δουλέψεις περισσότερο;
Όσο διάβαζα για εκείνη, και ιδιαίτερα στην αρχή των προβών μας, προσπαθούσα συνεχώς να τη συμβολίσω. Εκεί που νόμιζα ότι είναι κόκκινο, τελικά ήταν λευκό· εκεί που έμοιαζε με λιοντάρι, κατέληγε να είναι ένα περιστέρι. Είναι ταυτόχρονα γέφυρα και πληγή, αέρας και γη.

Οι αντιθέσεις της είναι αυτές που την ορίζουν και ταυτόχρονα την απελευθερώνουν. Κι αυτή ακριβώς ήταν για μένα και η ευκολία αλλά και η δυσκολία της. Η Εσμεράλδα δεν είναι ένα μόνο πράγμα — όπως και κανένας άνθρωπος.

Γι’ αυτό ένιωσα ότι για να την ερμηνεύσω, όφειλα και οφείλω να κάνω αυτή τη διαδρομή και μέσα μου.

Αν έπρεπε να περιγράψεις την Εσμεράλδα με μία λέξη πάνω στη σκηνή και μία λέξη έξω από αυτή, ποια θα διάλεγες;

Πάνω στη σκηνή θα την περιέγραφα με τη λέξη φωτιά . Έχει ζωντάνια, πάθος και μια δύναμη που φωτίζει τον χώρο και παρασύρει τους ανθρώπους γύρω της.

Έξω από τη σκηνή, όμως, θα έλεγα ρωγμή. Γιατί πίσω από αυτή τη δύναμη και το πάθος, στις στιγμές που μένει μόνη της με τον Τζαλι, αποκαλύπτεται η ευαισθησία της· μια καθαρότητα ψυχής και μια βαθιά ανάγκη να συνδεθεί, να την αποδεχτούν και να την καταλάβουν ..και να υπάρξει.

Γι’ αυτό ένιωσα ότι για να την ερμηνεύσω, όφειλα και οφείλω να κάνω αυτή τη διαδρομή και μέσα μου.

Τι είναι αυτό που σε κρατάει ερωτευμένη με το θέατρο, παρά τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις του;
Αυτό που με κρατά ερωτευμένη με το θέατρο είναι το άγνωστο. Με γοητεύει το ότι κάθε φορά καλούμαι να ξεπεράσω τον εαυτό μου για να κατακτήσω κάτι καινούργιο.

Μέσα σε αυτή τη διαδρομή συναντώ ανθρώπους που με μεγαλώνουν εσωτερικά, που με προκαλούν να ψάξω βαθύτερα και να διεκδικήσω τη θέση μου μέσα στη διαδικασία.

Γνωρίζω τον εαυτό μου αλλιώς.

Αγωνίζομαι κάθε φορά για να μπορέσω πραγματικά να υπάρξω σε αυτό.

Αυτο είναι το θέατρο για μένα: μια συνεχής μάχη, αλλά και μια βαθιά ανάγκη να συναντηθώ με τον εαυτό μου και με τους άλλους.
Ισως τελικά αυτό που με κρατά στο θέατρο είναι η ανάγκη να συνεχίζω να ψάχνω, να παλεύω και να συναντώ τον άνθρωπο — μέσα μου και γύρω μου.

Πληροφορίες για την παράσταση: