ΕΡΩΦΙΛΗ: Μια κραυγή ανάμεσα στην Παράδοση και τον Όλεθρο

 ΕΡΩΦΙΛΗ – Γεώργιος Χορτάτσης
Σκηνοθεσία: Εμμανουήλ Μαύρος

«Μια κραυγή ανάμεσα στην Παράδοση και τον Όλεθρο»

Η Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση, κορυφαίο έργο του Κρητικού Θεάτρου και μνημείο της Κρητικής Αναγέννησης (16ος–17ος αι.), δεν αντιμετωπίζεται εδώ ως ένα μουσειακό κείμενο, αλλά ως ένα ζωντανό και επικίνδυνα επίκαιρο έργο. Ένα έργο που μιλά για την εξουσία, τη βία και την εξέγερση του ανθρώπου απέναντι στην τυραννία.

Η παράσταση αναδεικνύει την Ερωφίλη ως πολιτικό και φιλοσοφικό γεγονός, φέρνοντας στο προσκήνιο το ουμανιστικό της μήνυμα: την πίστη στη δύναμη του Έρωτα και της Ζωής απέναντι στην απληστία, την εξουσιομανία και την ωμή βία — μηχανισμούς που παραμένουν αναλλοίωτοι από τον 17ο αιώνα μέχρι σήμερα.

Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε πεδίο σύγκρουσης όπου ο λυρισμός του δεκαπεντασύλλαβου συναντά την εκρηκτική ενέργεια της Heavy Metal μουσικής και τις δωρικές φωτιστικές ατμόσφαιρες. Η επιλογή της metal δεν λειτουργεί διακοσμητικά, αλλά ως οργανική συνέχεια της εσωτερικής βίας του έργου: εκεί όπου η παραδοσιακή κρητική μουσική εκφράζει τον νόστο και την τελετουργία, η metal ντύνει την απόγνωση, την οργή και την τελική έκρηξη της εξέγερσης.

Στο κέντρο της σκηνικής ανάγνωσης βρίσκεται η αποδόμηση της πατριαρχικής τυραννίας του Φιλόγονου. Το παλάτι της Μέμφιδας μετατρέπεται σε ένα κλειστό οικογενειακό σύστημα, όπου η ενδοοικογενειακή και έμφυλη βία αποτελούν κανονικότητα. Η σκηνική βία δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό, αλλά τη ρεαλιστική αποτύπωση του ασφυκτικού κόσμου μέσα στον οποίο ζει το γυναικείο υποκείμενο.

Η δική μας Ερωφίλη δεν είναι παθητικό θύμα. Είναι μια επαναστατημένη μορφή. Η αντίστασή της στον πατέρα-τύραννο γίνεται πράξη πολιτική: διεκδίκηση αυτοδιάθεσης του σώματος και της ψυχής, της ελευθερίας, της ισότητας και της δικαιοσύνης. Δίπλα της, η Κορασίδα λειτουργεί ως καθρέφτης μιας γενιάς που αρνείται να κληρονομήσει τη σιωπή. Μαζί μετατρέπουν τον θρήνο σε πολεμική ιαχή.

Η παράσταση κινείται στα όρια της μουσικής τραγωδίας: ο δεκαπεντασύλλαβος διαρρηγνύεται από παραμορφωμένα riffs κιθάρας και ο Χορός μεταμορφώνεται σε μια συλλογική μάζα που πάλλεται ανάμεσα στη δωρική λιτότητα και στο mosh pit μιας υπαρξιακής διαμαρτυρίας.

Στόχος της παράστασης είναι να αναδείξει την Ερωφίλη όχι ως απολίθωμα του παρελθόντος, αλλά ως διαχρονικό μανιφέστο ενάντια στην καταπίεση και την τυραννία. Η βία επί σκηνής γίνεται η ηχώ της βίας που συνεχίζει να υπάρχει πίσω από κλειστές πόρτες και σιωπηλά στόματα, ακόμη και σήμερα.