Aντώνης Καλομοιράκης

Η τέχνη είναι η πιο “ευτυχισμένη δυστυχία” του ανθρώπου. 

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη.

Ο Αντώνης Καλομοιράκης είναι ένας νέος ηθοποιός που ήρθε να ταράξει τα νερά στον καλλιτεχνικό χώρο, κερδίζοντας ολοένα και περισσότερο το ενδιαφέρον κοινού και δημιουργών. Με ένα ταλέντο που ξεχωρίζει από την πρώτη στιγμή και μια ενέργεια που δύσκολα περνά απαρατήρητη, ο Αντώνης Καλομοιράκης συνδυάζει συνέπεια, πάθος και βαθιά αγάπη για την τέχνη που υπηρετεί. Η πορεία του εξελίσσεται σταθερά, ενώ οι ρόλοι του αφήνουν έντονο αποτύπωμα, καθώς καταφέρνει να μεταφέρει αλήθεια και συναισθηματικό βάθος τόσο στη σκηνή όσο και μπροστά στην κάμερα. Τον συνάντησα στο θέατρο «Καλλιρόης»(Καλλιρόης 10, Αθήνα) και, μετά το τέλος της παράστασης, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε εφ’ όλης της ύλης. Αναφέρθηκε στις παραστάσεις στις οποίες πρωταγωνιστεί, στις εμπειρίες του από την τηλεόραση αλλά και στα επόμενα επαγγελματικά του βήματα.

Πρωταγωνιστείτε στην θεατρική παράσταση «Ένας καταπληκτικός καταθλιπτικός». Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας.

Ο «Καταπληκτικός Καταθλιπτικός» είναι ο Ευτύχης, ένας life coach που δίνει συμβουλές ζωής μεγάλης αξίας, βοηθώντας τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους. Την ίδια στιγμή όμως, ο ίδιος δεν καταφέρνει να διαχειριστεί τη δική του πραγματικότητα. Βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση, μετά τον χωρισμό του από τη σύντροφό του, την Ελπίδα, γεγονός που τον έχει συναισθηματικά διαλυμένο και ανίκανο να αποδεχτεί τη ζωή του όπως έχει διαμορφωθεί. Μέσα στην απόγνωσή του κάνει επαναλαμβανόμενες προσπάθειες αυτοκτονίας, μέχρι που η τελευταία διακόπτεται απρόσμενα από την επίσκεψη του αδερφού του, με τον οποίο δεν είχαν καμία σχέση τα τελευταία δέκα χρόνια. Από εκείνη τη στιγμή ξεκινά ένα ξέφρενο ταξίδι, γεμάτο τρόμο και γέλιο, καθώς ο Ευτύχης έρχεται αντιμέτωπος με αυτό που τον φοβίζει περισσότερο: τη ζωή! Μέσα από ένα ανατρεπτικό ταξίδι και έναν απαγορευμένο έρωτα που τον συγκλονίζει, αναγκάζεται να αντιμετωπίσει τα βαθύτερα ερωτήματα και τους φόβους του. Είναι θεωρώ μια πολύ ευλογημένη στιγμή για όλους μας, καθώς η παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά με μεγάλη επιτυχία. Το έργο έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό, έχει αποσπάσει βραβεία και πολλές υποψηφιότητες, ενώ η προσέλευση παραμένει εντυπωσιακή — κάτι που μας γεμίζει χαρά και ευγνωμοσύνη. 

Έχετε δηλώσει παλαιότερα πως πέρα από την υποκριτική δεν ξέρετε αν θα μπορούσατε να κάνετε κάτι άλλο. Θεωρείτε πως ήταν μονόδρομος το να ασχοληθείτε με τα καλλιτεχνικά; Ήταν κάτι που το ονειρευόσασταν από μικρός;

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από την τέχνη. Γιατί η τέχνη θεωρώ πως είναι η πιο “ευτυχισμένη δυστυχία” του ανθρώπου. Είναι ο χώρος που τολμά να αγγίζει τα σκοτάδια μας με ενδιαφέρον και ευαισθησία· δεν τα φοβάται, δεν τα απορρίπτει, αλλά τα αγκαλιάζει. Όταν λοιπόν υπάρχει ένας κόσμος που ενσωματώνει ολόκληρη την ανθρώπινη ύπαρξη σε όλες της τις μορφές, νιώθω απίστευτη έλξη προς αυτόν. Και ειδικά μέσα από την κωμωδία —το είδος που αγαπώ πιο πολύ— το να κάνεις τον κόσμο να γελάει είναι πραγματικά ένα μεγάλο γιατρικό! Είναι κάτι τρομερά σπουδαίο.

Η συμμετοχή σας στις τηλεοπτικές σειρές όπως «Το καφέ της Χαράς» και «Αν ήμουν πλούσιος» σας έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό. Ποια ήταν η πιο έντονη στιγμή από την εμπειρία σας στην τηλεόραση; 

Νομίζω πως η πιο ξεχωριστή στιγμή μου στην τηλεόραση ήταν η συμμετοχή μου στο «Καφέ της Χαράς». Ήταν μια εμπειρία που ένιωσα σαν να αναβιώνω ένα παιδικό μου όνειρο, αφού παρακολουθούσα τη σειρά όταν πρωτοπροβλήθηκε, πολλά χρόνια πριν. Ήταν μια τρομερά πλούσια εμπειρία, γεμάτη συγκίνηση, γέλιο και μάθηση. Γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους έχουμε χτίσει πια σχεδόν οικογενειακούς δεσμούς — ανθρώπους στους οποίους έχω στηριχτεί, με τους οποίους έχουμε μοιραστεί στιγμές χαράς και δακρύων. Και φυσικά, δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω τον Χάρη Ρώμα και την Τζόις Ευείδη, με τους οποίους έχουμε αναπτύξει μια πολύ όμορφη και ουσιαστική σχέση. 

Πια είναι η άποψη σας για την τρέχουσα κατάσταση του ελληνικού θεάτρου και τηλεόρασης; Ποιες είναι οι προκλήσεις αλλά και οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει ένας νέος ηθοποιός;

Η σημερινή πραγματικότητα είναι ότι το θέατρο δείχνει σαφώς μεγαλύτερη τόλμη σε σχέση με την τηλεόραση. Παρότι η τηλεόραση βρίσκεται σε περίοδο υψηλής παραγωγικότητας, παραμένει αρκετά διστακτική, ακολουθώντας πολύ συγκεκριμένα και ασφαλή μοτίβα. Αντίθετα, στο θέατρο θεωρώ ότι ζούμε μία από τις πιο δημιουργικές και τολμηρές στιγμές του: υπάρχουν εξαιρετικοί νέοι ηθοποιοί και συγγραφείς, και η νεοελληνική δραματουργία δείχνει να ανθίζει. Το γεγονός ότι παράγεται τόσο πολύ και ποιοτική τέχνη σε μια χώρα που βρίσκεται ακόμη σε κρίση είναι πραγματικά ελπιδοφόρο. Πιστεύω ότι και η τηλεόραση μπορεί να κάνει ένα μεγάλο άλμα, αρκεί να τολμήσει περισσότερο: να δώσει χώρο σε νέους σεναριογράφους και να στηρίξει πρωτότυπα ελληνικά φορμάτ αντί για ξενόφερτες φόρμες. Αν αυτό συμβεί, ίσως ζήσουμε μια νέα χρυσή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης, αρκεί να δίνονται πραγματικές ευκαιρίες.

Έχετε δηλώσει πως έχετε δεχτεί πρόταση για να συμμετάσχετε στο Survivor αλλά την αρνηθήκατε. Θα θέλατε να συμμετάσχετε σε κάποιο άλλο ριάλιτι ή θέλετε να βρίσκεστε  στην τηλεόραση μόνο ως ηθοποιός; 

Δεν θα είχε κανένα νόημα να πω: «Εγώ να το κάνω αυτό; Ποτέ!». Θα ήταν υπερβολικά απόλυτο και δεν μου ταιριάζει. Δεν μπορώ να απαντήσω με ένα απλό ναι ή όχι. Θα έπρεπε πρώτα να δω τι είναι το κάθε project, αν μου ταιριάζει και αν μπορώ πραγματικά να το υποστηρίξω. Είμαι ανοιχτός στο να συζητήσω τα πάντα. Εξάλλου, θεωρώ πως η τηλεόραση είναι ένα από τα πιο σημαντικά και υπεύθυνα μέσα.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει αρκετούς συναδέλφους σας να δοκιμάζονται και στον ρόλο του παρουσιαστή. Είναι κάτι που θεωρείτε  πως θα μπορούσε να σας ταιριάξει;

Ναι, η ιδέα της παρουσίασης μου αρέσει πολύ. Είναι ένας τομέας που θα με ενδιέφερε να «εξερευνήσω» και δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να το τολμήσω στο μέλλον, εφόσον μου δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία. 

Υπάρχει κάτι καινούριο που ετοιμάζετε  και θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας; 

Ο «Ένας Καταπληκτικός Καταθλιπτικός» θα ανέβει στο θέατρο «Art 63» (3ης Σεπτεμβρίου 63, Αθήνα), από την Τρίτη 2 Δεκεμβρίου. Συμμετέχω παράλληλα και στην παράσταση «Οικογένεια Τσεκμέ», του Τόλη Παπαδημήτριου, στο θέατρο «Πόλη» (Φώκαιας 4, Αθήνα).

 Για πρώτη φορά, έχω γράψει και σκηνοθετήσει μια παιδική παράσταση, με τίτλο «Οι περιπέτειες του Πινόκιο», η οποία ανεβαίνει στο θέατρο «Εργοτάξιον» (Διογένους 1, Άγιος Δημήτριος). Παράλληλα, σκηνοθετώ μια ακόμη παράσταση, το αγαπημένο κλασικό «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του αξέχαστου Αλέκου Σακελλάριου, στην «Αθηναϊκή Σκηνή» (Αθανασίου Διάκου και Τζιραίων 13, Ακρόπολη), η οποία κάνει πρεμιέρα το Σάββατο 6 Δεκεμβρίου. 

Πληροφορίες για τις παραστάσεις: