Mάριος Δρόσος

Το θέατρο προσφέρει τη δυνατότητα να συνδεθείς με το κοινό, να πάρεις θέση απέναντι στην κοινωνία και να αφήσεις το δικό σου αποτύπωμα.

Ο Μάριος Δρόσος ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών και performers που αντιμετωπίζουν το θέατρο ως μια συνολική σωματική και μουσική εμπειρία. Με σπουδές στην υποκριτική και εξειδίκευση στην κίνηση και τη μουσική, χτίζει τους ρόλους του μέσα από το σώμα και τον ρυθμό, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη φυσική παρουσία και την πειθαρχία της πρόβας.

Στη θεατρική παράσταση «Δόξα (SIN)» της ομάδας ΤΑΡΑΤΣΑ συμμετέχει σε ένα έργο που αγγίζει ζητήματα πίστης, εξουσίας και αλήθειας, μέσα από ένα απαιτητικό παιχνίδι ρόλων που δοκιμάζει τα όρια του ερμηνευτή και του θεατή. Για τον ίδιο, το θέατρο δεν είναι μόνο ερμηνεία, αλλά πράξη ευθύνης απέναντι στο κοινό και στην εποχή του.

Σε αυτή τη συνέντευξη μιλά για τη διαδρομή του, τη σωματικότητα στην υποκριτική, τη σημασία της μουσικής στη σκηνή και τη συμμετοχή του σε μια παράσταση που δεν αφήνει τον θεατή αμέτοχο.

Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε αρχικά στο έργο «Δόξα (SIN)» και σε έκανε να πεις αμέσως «ναι»;

Πέρα από το γεγονός ότι γνώριζα για το εγχείρημα αυτό και θαύμασα την τόλμη της ομάδας να θίξει ένα τόσο δύσκολο θέμα, με τράβηξε η αίσθηση της αυθεντικότητας και της ευθύτητας που αποπνέει το έργο. Δεν είναι μια παράσταση που αναπαράγει απλώς μια ιστορία. Είναι μια βαθιά διερεύνηση των ανθρώπινων θελγήτρων, των μεταβαλλόμενων ηθικών φραγμών, των συγκρούσεων εξουσίας και την έννοια της συνενοχής.

Η παράσταση μιλά για πίστη, εξουσία και κακοποίηση. Πόσο δύσκολο είναι να υπηρετείς ένα τόσο φορτισμένο θέμα επί σκηνής;

Το να υπηρετείς ένα τόσο φορτισμένο θέμα στη σκηνή είναι βαθιά απαιτητικό, αλλά και αναγκαίο. Πολλές φορές το κείμενο και ο σκοπός που αυτό πρεσβεύει είναι πιο μεγάλο από εμάς που το υπηρετούμε . Η πίστη, η εξουσία και η κακοποίηση είναι έννοιες που κουβαλούν μεγάλο βάρος, ιδιαίτερα όταν συνδέονται με εμπειρίες ανθρώπων που έχουν πληγωθεί. Ως ηθοποιός και σκηνοθέτης προσπαθώ να προσεγγίσω το θέμα με σεβασμό και ευθύνη χωρίς υπερφιαλισμούς και μεγαλεπήβολες ανούσιες εικόνες . Η δυσκολία βρίσκεται στο να ισορροπήσεις ανάμεσα στη συναισθηματική ένταση και την αλήθεια της ιστορίας, ώστε η παράσταση να μη γίνει απλώς μια καταγγελία, αλλά ένας χώρος σκέψης και ενσυναίσθησης.

Εσύ προέρχεσαι από σωματικό θέατρο, κίνηση και μουσική. Πώς αξιοποιούνται αυτά τα στοιχεία στον ρόλο σου;

Για εμένα ο ηθοποιός είναι νους, σώμα και λόγος. Πρέπει ο ηθοποιός συνεχώς να εξελίσσετε, να έχει ανησυχίες, να παρατηρεί και να έχει την ικανότητα να συμπάσχει και να ενστερνίζετε. Σε μια παράσταση που πραγματεύεται τόσο βαθιά τραύματα, ο νους έρχετε να βιώσει, το σώμα να γίνει φορέας και ο λόγος να ενοχλήσει. Για να υπάρξει το σωματικό θέατρο πρέπει ο νους να κατακτήσει την μνήμη που το σώμα έρχετε να αναβιώσει. Τα πάντα είναι μουσική. Από την ένταση μέχρι τις παύσεις. Από τον ρυθμό της σκηνής μέχρι τους παλμούς που ανεβάζουμε όταν βρισκόμαστε πάνω. Η μουσική είναι συνεχώς δίπλα μας και περιμένει να την αξιοποιήσουμε.

Πώς χτίζεται ένας ρόλος μέσα από το παιχνίδι ρόλων που προτείνει η δραματουργία της παράστασης;

Ο ρόλος σε αυτή την παράσταση χτίζεται μέσα από διαρκείς μετατοπίσεις. Ο χαρακτήρας φτάνει μέσω του παιχνιδιού να ανακαλύψει πτυχές του εαυτού του που δεν πίστευε ότι μπορεί να έχει. Μέσα από αυτές τις μετατοπίσεις, ο ηθοποιός καλείται να μετακινείται από τη θέση της εξουσίας στη θέση της ευαλωτότητας και αντίστροφα, αποκαλύπτοντας τις λεπτές γραμμές που τις χωρίζουν.Η διαδικασία απαιτεί ακρίβεια, πειθαρχία και απόλυτη συνείδηση του “γιατί” κάθε μεταμόρφωσης, ώστε το παιχνίδι να μη γίνει τεχνικό εύρημα, αλλά ζωντανή ανατομία της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Τι είναι πιο απαιτητικό για σένα: το συναισθηματικό βάθος ή η σωματική ένταση της παράστασης;

Για μένα δεν είναι δύο ξεχωριστά πεδία.Το συναισθηματικό βάθος και η σωματική ένταση είναι αλληλένδετα. Το συναίσθημα, αν δεν περάσει μέσα από το σώμα, μένει θεωρητικό και το σώμα, αν δεν έχει εσωτερικό φορτίο, γίνεται απλώς τεχνική άσκηση. Σε μια παράσταση με τόσο ευαίσθητο θέμα, η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να διατηρείς καθαρότητα και έλεγχο μέσα στην ένταση, ώστε να μη σε καταπιεί ούτε το συναίσθημα ούτε η σωματική υπερβολή. Θα έλεγα λοιπόν ότι πιο απαιτητική είναι η ισορροπία ανάμεσα στα δύο για να μείνεις παρών, αληθινός και διαθέσιμος, χωρίς να χάνεις τη συνείδηση της σκηνικής ευθύνης.

Υπάρχει κάποια στιγμή στην παράσταση που σε δυσκολεύει περισσότερο ψυχικά ή σωματικά;

Ναι . Αλλά όχι μια συγκεκριμένη σκηνή. Το να υποδυθείς έναν άνθρωπο ο οποίος συνειδητά διαπράττει μία μορφή κακοποίησης , πόσο μάλλον και αυτή του βιασμού, φέρει μία ευθύνη. Ως προς την αλήθεια, ως προς το θύμα, το κοινό, αλλά και τον ίδιο τον ρόλο. Η μεγαλύτερη ψυχική δοκιμασία είναι να πλησιάσεις το σκοτάδι. Να δικαιολογήσεις το σκοτάδι και έπειτα να του μιλήσεις. Να του μιλήσεις ειλικρινά και να καταλάβεις το γιατί. Αν κατακρίνεις τον ρόλο σου βάση των βιωμάτων σου και βάση της ηθικής σου υπόστασης δεν θα συνδεθείτε. Δεν μπορώ απλά να παίξω τον κακό. Θέλω να καταλάβω πως νιώθει για να νιώσω το ίδιο και να μπορέσω να το αποτυπώσω με όλη του την αλήθεια πάνω στην σκηνή. Μελετάω τον ρόλο ως πολυδιάστατο άνθρωπο. Οπότε το δύσκολο είναι να καταλάβεις. Και για να καταλάβεις κάποιον άλλον πρέπει πρώτα να καταλάβεις τον ίδιο σου τον εαυτό.

Πιστεύεις ότι το θέατρο οφείλει να παίρνει θέση απέναντι σε κοινωνικά και ηθικά ζητήματα όπως αυτά που θίγει το έργο;

Δεν πιστεύω ότι το θέατρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί να αλλάξει όμως τον τρόπο που τον βλέπουμε. Προφανώς και πρέπει να παίρνει θέσει. Αλλιώς η χρήση του θα ήταν διακοσμητική. Είναι εδώ για να θίγει, να ενοχλεί, να εκφράζει, και να δίνει φωνή και σε εμάς που το υπηρετούμε αλλά και σε αυτούς που το βλέπουν.

Πόσο σε επηρεάζει προσωπικά το θέμα της πίστης και της αλήθειας που διαπραγματεύεται η «Δόξα (SIN)»;

Το θέμα της πίστης και της αλήθειας που διαπραγματεύεται το Δόξα SIN με αγγίζει σε πολλά επίπεδα. Δεν πρόκειται μόνο για την ατομική πίστη και για τη σχέση με έναν θεσμό. Πρόκειται για τη σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που είναι. Η παράσταση με φέρνει αντιμέτωπο με την έννοια της ευθύνης του τι σημαίνει να πιστεύεις, τι σημαίνει να λες την αλήθεια, και πώς η σιωπή και η συγκάλυψη μπορούν να γίνουν συμμέτοχες στη βία. Προσωπικά, με ωθεί να αναρωτιέμαι για τις δικές μου ηθικές επιλογές, για την πίστη μου στον άνθρωπο, και για το πώς μπορούμε να αντιμετωπίζουμε το σκοτάδι χωρίς να το φοβόμαστε και χωρίς να το δικαιολογούμε. Το Δόξα SIN δεν είναι μόνο παράσταση. Είναι μια διαδικασία αυτοανασκόπησης για όλους όσους συμμετέχουμε σε αυτήν.

Πώς λειτουργεί η ομάδα ΤΑΡΑΤΣΑ ως καλλιτεχνική «οικογένεια» μέσα σε ένα τόσο απαιτητικό έργο;

Η ομάδα ΤΑΡΑΤΣΑ λειτουργεί σαν μια πραγματική καλλιτεχνική οικογένεια, γιατί μόνο μέσα σε μια σχέση εμπιστοσύνης και αλληλοϋποστήριξης μπορείς να υπηρετήσεις ένα τόσο απαιτητικό έργο. Κάθε μέλος φέρνει τη δική του ευαισθησία και εμπειρία, αλλά και την προσωπική του φωνή, κι όλα αυτά συνδέονται μέσα από κοινή ευθύνη απέναντι στο κείμενο, τον ρόλο και το κοινό.

Τι ρόλο παίζει η μουσική και ο ρυθμός στη δομή της παράστασης;

Η μουσική είναι ο πνεύμονας της παράστασης. Όπως είπα και προηγουμένως η μουσική είναι παντού. Στην παράσταση εκμεταλλευόμαστε την μουσική που παράγετε και χτίζουμε πάνω σε αυτήν. Ο ρυθμός των αναπνοών των χαρακτήρων, οι σκηνικές εντάσεις, οι παύσεις, οι ήχοι των σωμάτων που υπάρχουν και βιώνουν.

Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την αίθουσα;

Δεν πιστεύω πως είμαι εγώ αυτός που πρέπει να πει τι πρέπει να πάρει ο θεατής. Μόνο αν μπει στην διαδικασία να αναρωτηθεί εγώ το βλέπω ως νίκη. Ο καθένας προσωπικά γνωρίζει τι πρέπει να αποκομίσει. Όλοι μας έχουμε ένα δικό μας φίλτρο το οποίο είναι σχεδιασμένο βάση των βιωματικών μας εμπειριών. Ένας πίνακας ζωγραφικής που μπορεί εμένα να με συγκινήσει, κάποιον μπορεί να μην του προσφέρει τίποτα. Έτσι και εδώ. Ασυναίσθητα ο καθένας ξεχωριστά θα επιλέξει αυτό που πρέπει και έχει ανάγκη να πάρει. Η δική μου δουλειά είναι να του πυροδοτήσω το έναυσμα να το κάνει.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έχει δώσει μέχρι σήμερα το θέατρο;

Αυτή είναι μία δύσκολη ερώτηση που δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να την απαντήσω σε όλο της το φάσμα. Ετυμολογικά το θέατρο προέρχεται από το ρήμα θεῶμαι που σημαίνει βλέπω και παρατηρώ. Ο άνθρωπος έχει την τάση να βλέπει πιο καθαρά τις ζωές των υπολοίπων από την δική του. Μια ασυναίσθητη εθελοτυφλία. Υπαρξιακή πρεσβυωπία. Το θέατρο έχει την εξής ιδιαιτερότητα. Σε βάζει στην διαδικασία να παρατηρήσεις τον άνθρωπο από μία οπτική που φέρνει στο στόχαστρο και τον ίδιο σου το εαυτό. Για να νιώσω σαν κάποιον άλλο, για να μιλήσω σαν κάποιον άλλο, κινηθώ σαν κάποιον άλλο, για να σκεφτώ σαν κάποιον άλλο πρέπει πρώτα να τον καταλάβω. Για να καταλάβω τον άλλο πρέπει πρώτα να καταλάβω τον ίδιο μου τον εαυτό. Το θέατρο μού δίνει την δυνατότητα να με παρατηρώ έξω από τον εαυτό μου. Προσπαθώ και εγώ να με καταλάβω. Δεν ξέρω αν θεωρείτε αυτό μάθημα. Αλλά ξέρω ότι με έχει βοηθήσει.

Πώς βλέπεις τη θέση ενός νέου performer στην ελληνική θεατρική πραγματικότητα σήμερα;

Η θέση ενός νέου performer στην ελληνική θεατρική είναι αν και δύσκολη, γεμάτη δυνατότητες. Η επαγγελματική ζωή απαιτεί συνεχή δημιουργικότητα και προσωπική πρωτοβουλία. Για έναν νέο performer, αυτό σημαίνει ότι η θέση του δεν είναι να περιμένει ευκαιρίες, αλλά να τις δημιουργεί, να βρίσκει το δικό του ύφος, να συνεργάζεται και να εξερευνά νέα εκφραστικά μέσα. Το θέατρο προσφέρει τη δυνατότητα να συνδεθείς με το κοινό, να πάρεις θέση απέναντι στην κοινωνία και να αφήσεις το δικό σου αποτύπωμα, αρκεί να υπάρχει θάρρος και αφοσίωση.

Αν έπρεπε να περιγράψεις τη «Δόξα (SIN)» με μία μόνο λέξη, ποια θα ήταν;

Ανάγκη.

Πληροφορίες για την παράσταση: