Mαίρη Ραζή

Στις μικρές αίθουσες γίνονται μεγάλες καλλιτεχνικές δουλειές.

Τι σας συγκίνησε περισσότερο στο κείμενο του έργου και σας οδήγησε να το επιλέξετε για την επόμενη παραγωγή στο Θέατρο Πρόβα;

Λατρεύω την Μαργκερίτ Ντυράς. Είναι μια εμβληματική προσωπικότητα του 20ου αιώνα στη λογοτεχνία, στο θέατρο και στον κινηματογράφο. Οι εραστές της Βιορν είναι ένα σπουδαίο έργο. Ένα από τα πιο λιτά και βαθιά έργα της. Ένα ερωτικό θρίλερ, αλλά και ένα αστυνομικό θρίλερ. Επίκαιρο, σύγχρονο. Καταγγέλλει την μικροαστική γαλλική κοινωνία, την θεωρεί ζωντανή νεκρή. Στο κείμενο πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν σκέπτονται, δεν προβληματίζονται. Τρώνε και κοιμούνται μόνο. Είναι ένα έργο που δεν παρουσιάζεται συχνά στην Ελλάδα, που έχει παιχτεί για πρώτη φορά το 1968 από την Madeleine Renaud στη Γαλλία, στη Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες, στο Κεμπέκ, στο Μόντρεαλ. Στο Λονδίνο από την σπουδαία Peggy Ashcroft. Πάντα με μεγάλη επιτυχία όπου παιζόταν.     

Τι σημαίνει για εσάς να ανεβάζετε αυτό το έργο στο δικό σας, προσωπικό θεατρικό χώρο;

Σημαίνει πολλά. Οι επιλογές του ρεπερτορίου μας, γίνονται πάντα με κριτήριο την καλλιτεχνική μας ανησυχία, με τις ανάγκες που έχουμε για να εκφραστούμε. Μακριά από ταμειακές επιταγές. Το έργο γράφτηκε το 1967 και το 1977 το παίξαμε στο θέατρο της Οδού Ερμού, με μεγάλη επιτυχία. Άρα πριν από 29 χρόνια είχαμε ενθουσιαστεί  με το κείμενο και τώρα, το 2026, θεωρούμε ότι είναι αναγκαίο να το δουν οι πιο νέες γενιές. Είναι τόσο επίκαιρο. Η βία στην σύγχρονη κοινωνία είναι μέσα στην καθημερινότητά μας. Η ενδοοικογενειακή βία, η γυναικοκτονία, η παραβατικότητα των ανηλίκων, η απομάκρυνση της νεολαίας από την τέχνη, η υποβάθμιση της καλλιτεχνικής εκπαίδευσης. Όλα αυτά μας έχουν προβληματίσει. Σήμερα διάβασα ότι βρέθηκε ένα κομματιασμένο πτώμα χωρίς κεφάλι στο Πευκοχώρι της Χαλκιδικής, όπως ακριβώς συμβαίνει στο έργο. Τρελάθηκα όταν διάβασα αυτήν την είδηση, τρόμαξα, είναι φρικτό.

Η ηρωίδα που υποδύομαι σκοτώνει την κωφάλαλη ξαδέρφη της, την κομματιάζει και στέλνει τα μέλη της σε διάφορους σιδηροδρομικούς σταθμούς αλλά όλες οι αποστολές ξεκινούν από την Βιορν και έτσι την συλλάβανε.

Πώς προετοιμαστήκατε για τον ρόλο σας σε αυτό το έργο και τι σας κέντρισε στον χαρακτήρα που υποδύεστε;

Προετοιμάστηκα τρεις μήνες. Έκανα πάρα πολλές πρόβες γιατί είναι ένα κείμενο απαιτητικό. Εγώ υποδύομαι μία γυναίκα ιδιαίτερη που παντρεύεται τον Πιερ Λαν, έναν άντρα που δεν τον αγάπησε πολύ. Ο μεγάλος έρωτας της ζωής της, ο αστυνομικός του Κάορ την πρόδωσε. Ο έρωτας αυτός την πλημμύρισε και στο τέλος την έπνιξε. Μιλάμε για μία μεγάλη ιστορία αγάπης, προδοσίας και τιμωρίας. Η Κλαίρη σκέφτεται πολύ και ψάχνει λύσεις και εξηγήσεις για ορισμένα πράγματα. Ο λόγος, της επειδή είναι σχεδόν τρελή, δεν έχει πάντα φυσιολογική ροή. Ξαφνικά μπορεί από το ένα θέμα να πεταχτεί σε ένα άλλο χωρίς συνειρμό. Η Κλαίρη λέει ότι οι υπόλοιποι άνθρωποι ανήκουν απέναντι, στην άλλη πλευρά του κόσμου. Αυτοί λένε ότι τους κατέβει χωρίς να σκέφτονται. Αυτή η πλευρά του εαυτού της για μένα ήταν μεγάλη πρόκληση. Με ενδιέφερε πολύ να μάθω ποια είναι αυτή η ηρωίδα.

Ποια είναι η σκηνοθετική προσέγγιση που θέλησε να δώσει στη συγκεκριμένη παράσταση ο Σωτήρης Τσόγκας και πώς συνεργαστήκατε μαζί του στη διαμόρφωση της παράστασης;

Με τον Σωτήρη συνεργάζομαι 42 χρόνια. Έχουμε κοινούς κώδικες υποκριτικής, αυτό βοηθάει πάρα πολύ την παράσταση. Μιλάμε την ίδια καλλιτεχνική γλώσσα και ας μην ξεχνάμε ότι ο Σωτήρης Τσόγκας είναι πολύ καλός δάσκαλος.

πέμπτη ερώτηση το μήνυμα που θα θέλαμε να μεταφερθεί στο κοινό είναι σοβαρό. Η Μαργκερίτ Ντυράς είναι μεγάλη συγγραφέας, το έργο είναι πολύ βραβευμένο κι επίκαιρο. Απευθύνεται στην νεολαία πού έχει σταματήσει να διαβάζει, που τα πρότυπά της είναι ρηχά. Η ψυχική και η πνευματική καλλιέργεια είναι αναγκαία, διαφορετικά ο άνθρωπος δεν θα διέφερε από ένα ζώο αν δεν σκεφτότανε. Η ζωή δεν είναι μόνον δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά και ούτε οι αξίες μετριόνται με το πόσα χρήματα βγάζει ο κάθε άνθρωπος.

Τι μήνυμα ελπίζετε να μεταφέρει στο κοινό αυτή η παράσταση και πώς πιστεύετε ότι αντανακλά τα σημερινά κοινωνικά ή ανθρώπινα ζητήματα;

Η σχέση μου με το κοινό του θεάτρου πρόβα είναι πολύτιμη. Το κοινό όταν διασχίζει το κατώφλι της Ηπείρου 39 για να μπει στο θέατρο Πρόβα, ξέρει τι θα δει, ξέρει την αισθητική μας, γνωρίζει την σφραγίδα μας. Έχει απόλυτη εμπιστοσύνη σε μας και για αυτό αντέχουμε μέχρι  σήμερα, γιατί το κοινό μας προσφέρει πλούσια δώρα, είναι φίλοι. Τα έργα που ανεβάζουμε δεν μπορεί να τα δει κανείς εύκολα στα μεγάλα θέατρα. Τα μικρά θέατρα κάνουν αξιόλογες παραστάσεις. Είναι πολλά και διαμορφώνουν ένα συγκεκριμένο κοινό. Στις μικρές αίθουσες γίνονται μεγάλες καλλιτεχνικές δουλειές. Προτείνω να παρακολουθεί ο κόσμος τις δραστηριότητες των μικρών αιθουσών.

Πληροφορίες για την παράσταση: