Θανάσης Κορλός

Ο Θανάσης Κορλός είναι ένας νέος ηθοποιός με ενεργή παρουσία στο θέατρο. Τη φετινή σεζόν συμμετείχε στην παράσταση «Το Παιχνίδι της Χαράς» της Κάρμεν Ρουγγέρη, ερμηνεύοντας τον ρόλο του Τζίμι Μπεν, ενώ συνεχίζει και στην καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης σε όλη την Ελλάδα. Με αφοσίωση στη σκηνή και αγάπη για την επικοινωνία με το κοινό, αποτελεί έναν από τους νέους καλλιτέχνες που διαμορφώνουν τη σύγχρονη θεατρική γενιά.

H προσφορά της ψυχικής ανάτασης που δημιουργεί το θέατρο τόσο στον ηθοποιό όσο και στον θεατή είναι ένα αλισβερίσι μείζονος σημασίας.

Πως προέκυψαν οι σπουδές σου στο θέατρο;

Θα ξεκινήσω με μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν.

Η ενασχόλησή μου με το θέατρο ξεκίνησε όταν ήμουν φοιτητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Στο δεύτερο έτος της σχολής ένας φίλος – συμφοιτητής, μου είπε ότι υπάρχει θεατρική ομάδα στο Πανεπιστήμιο τη λεγόμενη ΘΕΣΠΙ και μου πρότεινε αν ήθελα να πάμε παρέα ώστε να γίνουμε μέλη καθώς είχαμε κάνει αρκετές συζητήσεις σχετικά με το θέατρο. Έτσι η μια μέρα έφερε την άλλη και κατέληξα να είμαι ενεργό μέλος για τρία χρόνια σε αυτή την ομάδα την οποία θυμάμαι με τις καλύτερες αναμνήσεις και εμπειρίες.

Στο τέταρτο έτος της σχολής βρέθηκα λοιπόν να δίνω τα τελευταία μαθήματα για να πάρω το πτυχίο μου αλλά ταυτόχρονα να παίζω σε ερασιτεχνικές παραστάσεις και εκεί συνειδητοποίησα ότι για να αφιερώνω τόσο χρόνο σε αυτόν τον μαγικό κόσμο που λέγεται θέατρο κάτι συμβαίνει. Οπότε μάλλον δεν ήταν ένας κύκλος που έκλεισε ακριβώς αλλά το εφαλτήριο για να ανοίξει ένας καινούριος κύκλος που λέγεται σπουδές στο θέατρο ώστε να μάθω περισσότερα πάνω στην υποκριτική, να εξελιχθώ και εν τέλει να μπορέσω να το ακολουθήσω επαγγελματικά. Πήρα το πτυχίο μου στη Φιλοσοφική και αμέσως ήρθα στην Αθήνα όπου έδωσα εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης στην οποία πέρασα.

Οπότε κάπως έτσι ξεκίνησαν οι σπουδές μου στο θέατρο και νιώθω ευγνώμων διότι αποκόμισα από σημαντικούς ανθρώπους-δασκάλους εφόδια και εργαλεία που με βοήθησαν να εξελιχθώ πάνω στην Τέχνη της υποκριτικής, που όπως όλες οι Τέχνες φυσικά δεν έχουν ταβάνι και ευτυχώς γιατί εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία. Καλείσαι κάθε φορά να ανακαλύψεις κάτι καινούριο που σε βοηθάει να μαθαίνεις, να εξελίσσεσαι και να πηγαίνεις ένα βήμα παραπέρα.

«Το Παιχνίδι της Χαράς» είναι ένα έργο που μεταφέρει ένα πολύ αισιόδοξο μήνυμα. Τι πιστεύεις ότι μπορεί να κρατήσει ένα παιδί φεύγοντας από την παράσταση;

Το Παιχνίδι της Χαράς είναι ένα πραγματικά υπέροχο έργο, με εκπαιδευτικό χαρακτήρα για τα παιδιά καθώς βλέπουμε τη κεντρική ηρωϊδα Πολυάννα ήδη από την ηλικία των 11 ετών και παρότι έχει βιώσει τραγικές καταστάσεις στo μικρό της βίο, να εμπνέεται από ένα “Παιχνίδι’’ που της έμαθε ο πατέρας της. Το χρησιμοποιεί λοιπόν για να ξεπεράσει η ίδια τα εμπόδια της ζωή της αλλά και για να αφυπνίσει τον κόσμο γύρω της αλλάζοντάς τους κυριολεκτικά τη ζωή. Σε ένα σημείο της παράστασης υπάρχει σε ένα τραγούδι η εξής φράση : «Ψάξε το καλό σε ο,τι κι αν συμβεί». Αυτό λοιπόν κάνει και η Πολυάννα, ψάχνει το καλό για την ίδια και για τους γύρω της και τελικά με αισιοδοξία πάντα καταφέρνει να ξεπερνάει όλες τις δυσκολίες. Το τι αποκομίζει κάθε παιδί φεύγοντας από την παράσταση εξαρτάται αρχικά από την ηλικία του. Σίγουρα σε όλα τα παιδιά μένει η θεατρική εμπειρία με ο,τι αυτή συνεπάγεται, οξύνει σίγουρα τις αισθήσεις και τη φαντασία καθώς είναι μια παράσταση που έχει μουσική, τραγούδι, χορό, όμορφα σκηνικά και κοστούμια. Είναι μια παράσταση που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες , η ιστορία δείχνει ότι η ζωή δεν είναι πάντα ρόδινη αλλά μπορούμε να καταφέρουμε να την αλλάξουμε προς το καλό. Η Πολυάννα λέει στον μικρό της φίλο Τζίμυ σε ένα σημείο του έργου : “στο χέρι μας όμως είναι να την αλλάξουμε’’. Αυτή η φράση κρύβει μεγάλη δύναμη στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τα πράγματα στη ζωή μας μικροί και μεγάλοι. Έτσι λοιπόν ένα παιδί φεύγοντας από την παράσταση το κυριότερο που πιστεύω ότι κρατάει είναι – όπως και η μικρή Πολυάννα – ότι μπορεί να καταφέρει ο,τι επιθυμεί στη ζωή του αρκεί να μην παραιτηθεί στις δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν.

Υποδύεσαι τον Τζίμι Μπεν. Ποια στοιχεία του χαρακτήρα του σε συγκίνησαν ή σε δυσκόλεψαν περισσότερο κατά την προετοιμασία του ρόλου;

Ο Τζίμι Μπεν είναι ένα παιδί συνομήλικο με την Πολυάννα, ορφανός και εκείνος, ο οποίος παρόλες τις δυσκολίες έχει την τύχη να συναντήσει στη ζωή του την Πολυάννα. Μένει σε ορφανοτροφείο αλλά ψάχνει διακαώς να βρει οικογένεια να τον υιοθετήσει. Ο ρόλος αυτός λοιπόν με συγκινεί ολιστικά γιατί είναι ένα παιδί που μπορεί να απογοητεύεται όμως δεν παραιτείται. Βλέπουμε λοιπόν όπως και στην Πολυάννα έναν χαρακτήρα αρκετά δυναμικό για την ηλικία του που δεν επαναπαύεται αλλά προσπαθεί και τελικά με τη βοήθεια της φίλης του Πολυάννας βρίσκει λύση. Συγκεκριμένα με συγκινεί το ότι είναι υπερήφανος ως χαρακτήρας , δηλαδή θέλει όπως λέει και ο ίδιος να κερδίσει το ψωμί του με την αξία του αναφέροντας ότι μπορεί να δουλέψει γιατί είναι δυνατός. Συνεπώς δεν θέλει να τον λυπούνται ούτε και να του χαριστεί κάτι. Όμως το σημαντικό είναι ότι παρόλη την υπερηφάνειά του να τα καταφέρει μόνος του, η Πολυάννα του μαθαίνει να δέχεται τη βοήθεια που του δίνουν απλόχερα οι γύρω του. Οπότε βλέπουμε μια μετακίνηση στον χαρακτήρα που τον οδηγεί να πάρει τις σωστές αποφάσεις. Η δυσκολία που συνάντησα κατά την προετοιμασία του ρόλου ήταν κυρίως η ηλικιακή απόσταση που έχω από τον ρόλο αλλά και το πως είναι ένα παιδί στην ηλικία των 11 -12 χρόνων να ζει ουσιαστικά μόνο του μην έχοντας τη συναισθηματική στήριξη και την ασφάλεια των πρώτων αναγκών επιβίωσης ώστε να μπορέσει να ζήσει την τρυφερή αυτή προεφηβική του ηλικία χωρίς άγχη. Έπρεπε επίσης με βάση αυτά τα χαρακτηριστικά να κατανοήσω τις καταστάσεις που περνάει ο ρόλος και πως σκέφτεται. Υπήρξε μια αναδρομή των δικών μου παιδικών – εφηβικών χρόνων ώστε μέσα από αυτή τη διαδρομή να επαναφέρω αρχικά το πως είναι να είσαι παιδί, πως σκέφτεσαι, τα θέλω, τι ανάγκες έχεις και κάπως να προσθέσω τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ρόλος μου μέσα σε αυτά. Ήταν μια πραγματικά ενδιαφέρουσα διαδικασία για τη διαμόρφωση του ρόλου. Φυσικά σε αυτό συνετέλεσε και η πολύτιμη βοήθεια αλλά και οι συζητήσεις που κάναμε σχετικά με τον τον ρόλο, με την κα. Κάρμεν Ρουγγέρη και την κα. Χριστίνα Κολουμπή.

Πώς είναι η συνεργασία σου με την Κάρμεν Ρουγγέρη και τη Χριστίνα Κουλούμπη;

Είμαι πραγματικά ευγνώμων για τη συνεργασία μαζί τους και τις ευχαριστώ θερμά για την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν δίνοντάς μου την ευκαιρία να ερμηνεύσω έναν ρόλο που ειλικρινά έχω αγαπήσει. Αποτελούν έμπνευση πρώτα απ’ όλα για την εμπειρία που διαθέτουν ως καλλιτέχνιδες γενικά και ειδικά στο θέατρο για παιδιά που προσφέρουν με αγάπη και ζήλο όλα αυτά τα χρόνια. Η διαδικασία των προβών ήταν πραγματικά μια εμπειρία ζωής καθώς συν-σκηνοθέτησαν την παράσταση όπου συμπλήρωνε τόσο αρμονικά η μια την άλλη. Καθόλη τη διάρκεια των προβών αλλά και στις παραστάσεις ήταν και είναι παρούσες, με μια ενέργεια απίστευτα εμψυχωτική. Μου μετέφεραν αμέσως το όραμά τους με επαγγελματισμό και με κατηύθυναν με οδηγίες που μου δίδαξαν σημαντικά πράγματα ώστε να εξελίξω το ρόλο μου. Ταυτόχρονα όμως με άφησαν ελεύθερο να προτείνω ή να δοκιμάσω στοιχεία που είχα σκεφτεί ώστε να συναντηθούμε με σκοπό να φέρουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ένιωσα αμέσως λοιπόν την ασφάλεια, όπως ήδη το είχα αισθανθεί και από την ακρόαση με τον επαγγελματισμό που διαθέτουν. Είμαι πολύ τυχερός που συνεργάζομαι μαζί τους , όπως και με την καλλιτεχνική τους ομάδα που στάθηκε άκρως βοηθητική με έμπνευση αλλά και τον υπέροχο θίασο που δημιουργήσανε για τις ανάγκες αυτής της παράστασης.

Τι είναι αυτό που σε γοητεύει περισσότερο στο θέατρο και σε κάνει να το επιλέγεις ως χώρο καλλιτεχνικής έκφρασης;

Για μένα το θέατρο είναι ένας χώρος που καλύπτει αρχικά τη βαθύτερή μου ανάγκη για προσωπική εξέλιξη καθώς εμπεριέχει κι άλλες μορφές Τέχνης που με γοητεύουν και μου δίνουν τη δυνατότητα να δουλεύω πάνω σε αυτές επομένως και να εξελίσσομαι συνεχώς. Επιπλέον είναι ένας χώρος συνάντησης. Μοιράζεσαι λοιπόν με τον κόσμο μια εμπειρία μοναδική, ζωντανή, διαδραστική και κάθε φορά διαφορετική. Μέσα από τις ιστορίες που λέγονται στο θέατρο, ο κόσμος συγκινείται επειδή εμπλέκεται άμεσα και είναι απαραίτητος ώστε να λειτουργήσει αυτό που λέμε θεατρική πράξη.

Αυτή η προσφορά της ψυχικής ανάτασης που δημιουργεί το θέατρο τόσο στον ηθοποιό όσο και στον θεατή είναι ένα αλισβερίσι μείζονος σημασίας.

Σε μια εποχή όπου κυριαρχούν οι οθόνες και τα ψηφιακά μέσα, ποια θεωρείς ότι είναι η ιδιαίτερη δύναμη που εξακολουθεί να έχει το ζωντανό θέατρο;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα μέσα από τις οθόνες και τα ψηφιακά μέσα κυριαρχεί και η πληροφορία διαχέεται πολύ γρήγορα. Αυτό έχει τα θετικά του αλλά και τα αρνητικά του. Ένα από τα αρνητικά είναι ότι πίσω από τις οθόνες ο άνθρωπος τείνει να αλλοτριώνεται και χάνει την πραγματική, ουσιαστική αλληλεπίδραση ο ένας με τον άλλον. Οι ηθοποιοί στο θέατρο δεν μπορούν να αντικατασταθούν από ολογράμματα γιατί είναι μια Τέχνη που στοχεύει στο βίωμα, το μοίρασμα και στην αλήθεια της στιγμής. Το θέατρο λοιπόν χρειάζεται αυτή τη ζωντανή αλληλεπίδραση για να υπάρξει. Επιπλέον, οι άνθρωποι συναντιούνται πριν (στο φουαγιέ), κατά τη διάρκεια και μετά την παράσταση. Συνομιλούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Η διαπροσωπική επαφή λοιπόν, που συναντάει ο κόσμος στο θέατρο είναι αυτή η ιδαίτερη δύναμη που παραμένει αναντικατάστατη ανάγκη του ανθρώπου και εξακολουθεί να προσφέρει το ζωντανό θέατρο.

Πληροφορίες για την παράσταση και την περιοδεία: