Μαρία Τζιρίτα

Δεν είναι ντροπή, ούτε ταμπού να ζητάμε την βοήθεια ενός ειδικού.

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη. 

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου «Το άλλο της μισό» από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η συγγραφέας Μαρία Τζιρίτα μας μιλά για ένα βαθιά ανθρώπινο μυθιστόρημα που ξεκινά από την Κέρκυρα της δεκαετίας του ’70 και φτάνει μέχρι το σήμερα. Μέσα από την ιστορία της Ιουλίας, ξεδιπλώνονται θέματα όπως το τραύμα, η σιωπή, η επιβίωση και οι αόρατοι δεσμοί που διαμορφώνουν τη ζωή ενός ανθρώπου ακόμη και στην ενήλικη πορεία του. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η συγγραφέας μας μιλάει για το νέο της βιβλίο, την έμπνευση πίσω από αυτό, αλλά και για το μήνυμα που θα ήθελε να μείνει στον αναγνώστη μετά την τελευταία σελίδα.

Με αφορμή το νέο σας βιβλίο «Το άλλο της μισό», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, θα θέλαμε να μας βάλετε λίγο στον κόσμο της ιστορίας. Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο.

Η Ιουλία μεγαλώνει σε ένα χωριό της Κέρκυρας τη δεκαετία του 1970, μέσα σε βλέμματα που αποστρέφονται και σε σιωπές που σκεπάζουν τα πάντα. Η βία και η προδοσία δεν την αφήνουν απλώς πληγή, της γίνονται τρόπος ζωής. Μαθαίνει να επιβιώνει χωρίς να μιλά, κι αυτό είναι ίσως το πιο ύπουλο κομμάτι της ιστορίας, ότι η σιωπή δεν τελειώνει όταν τελειώνει η παιδική ηλικία. Χρόνια μετά, όταν πιστεύει πως έχει επιτέλους δικαίωμα στην ευτυχία, έρχεται ένα δεύτερο χτύπημα. Η φυγή στην Αθήνα μοιάζει μονόδρομος, ένα νοσοκομείο γίνεται καταφύγιο, ένας άνθρωπος μπαίνει στη ζωή της σαν υπόσχεση, κι όμως η πραγματική της ισορροπία στέκεται δίπλα της με άλλη μορφή. Μια γυναίκα, μια φίλη, η άγκυρα της, «το άλλο της μισό». Κι ενώ όλα δείχνουν να οδηγούν στο παρελθόν, το πιο επικίνδυνο μυστικό δεν είναι θαμμένο πίσω. Είναι παρόν.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για αυτή την ιστορία; Υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο ερέθισμα;

Γνώρισα την Ιουλία, συγκλονίστηκα από την ιστορία της και θέλησα να την καταγράψω. Ήταν η ίδια που μου ξύπνησε την ανάγκη να καταδείξω, μέσα από τα βιώματα της, το τραύμα που μπορεί να κουβαλάει ένας άνθρωπος και τις επιπτώσεις του στην ενήλικη ζωή του.

Στο βιβλίο τονίζεται πως το πιο επικίνδυνο μυστικό ανήκει στο παρόν. Τι σας γοητεύει στις ιστορίες με κρυμμένες αλήθειες;

Είναι ένα από τα πιο σημαντικά δομικά στοιχεία ενός βιβλίου. Όσο καλά και να γράφει ένας δημιουργός, αν δεν καταφέρει να δημιουργήσει συναισθήματα στους αναγνώστες και να τους κρατήσει σε εγρήγορση, το έργο του θα είναι βαρετό. Ειδικά το τέλος μιας ιστορίας πρέπει να είναι τόσο δυνατό που να σου μείνει στο μυαλό για πολύ καιρό.

Ποιο είναι το πιο συχνό σχόλιο που λαμβάνετε από τους αναγνώστες σας και υπάρχει κάποιο που σας έχει αγγίξει ή συγκινήσει περισσότερο;

Είναι πολλά τα σχόλια κι ευτυχώς όλα θετικά! Για το συγκεκριμένο βιβλίο το πιο συχνό σχόλιο ήταν το πόσο τους εξέπληξε η ανατροπή προς το τέλος. Το πιο συγκινητικό σχόλιο που έχω λάβει – και μάλιστα αρκετές φορές – είναι αναγνώστες που μου έχουν γράψει ότι εξαιτίας μου ξεκίνησαν να διαβάζουν βιβλία.

Καθώς τα βιβλία σας έχουν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, θα σας ενδιέφερε κάποια στιγμή να δοκιμάσετε ένα διαφορετικό λογοτεχνικό είδος, όπως το αστυνομικό ή το ιστορικό μυθιστόρημα;

Δεν μπορώ να το ξέρω. Προς το παρόν γράφω όπως νιώθω κι όπως μου βγαίνει και πολλά από τα βιβλία μου εμπεριέχουν στοιχεία και ιστορικού και αστυνομικού μυθιστορήματος. Επειδή όμως περισσότερο αγαπώ το κοινωνικό, πιστεύω ότι δεν θα πάψει ποτέ να είναι το είδος που με χαρακτηρίζει.

Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει το βιβλίο σας;

Να ζητάμε βοήθεια όσο είναι νωρίς. Βαθιά παιδικά τραύματα δεν ξεπερνούνται με τον χρόνο, δεν πεθαίνουν επειδή ενδεχομένως δεν τα θυμόμαστε – ή δεν θέλουμε να τα θυμόμαστε. Μας ακολουθούν για πάντα και μπορεί να καταστρέψουν την υπόλοιπη ζωή μας αν δεν τα αντιμετωπίσουμε και τα θεραπεύσουμε έγκαιρα. Δεν είναι ντροπή, ούτε ταμπού να ζητάμε την βοήθεια ενός ειδικού. Όπως πηγαίνουμε στον οδοντίατρο όταν πονάει το δόντι μας, έτσι πρέπει να πηγαίνουμε και στον ψυχολόγο όταν πονάει η ψυχή μας, προτού δημιουργηθεί μη αναστρέψιμο απόστημα…