Ματίνα Περγιουδάκη

H Ματίνα Περγιουδάκη γεννήθηκε στον Πειραιά και είναι απόφοιτη της Ανώτερης Δραµατικής Σχολής Αγίας Βαρβάρας  «Ιάκωβος Καµπανέλλης». Έχει εµπλουτίσει την καλλιτεχνική της πορεία παρακολουθώντας  σεµινάρια θεάτρου και φωνητικής στην Ελλάδα και τη Δανία, καθώς έχει εκπαίδευση στη χορικότητα και την πολυρρυθµία υπό την καθοδήγηση της Δήµητρα Τρυπάνη. Παράλληλα, έχει συµµετάσχει σε σεµινάρια εναλλακτικών θεραπειών. 

Κατέχει δίπλωµα Συµβουλευτικής Ψυχοθεραπείας από το Athens Synthesis Center και το COSCA Counselling & Psychotherapy Scotland, διευρύνοντας το ενδιαφέρον της για την ανθρώπινη συµπεριφορά και την προσωπική ανάπτυξη. 

Ως ηθοποιός, έχει συµµετάσχει σε πλήθος θεατρικών παραγωγών και έχει συνεργαστεί µε σηµαντικούς δηµιουργούς, µεταξύ των οποίων οι Περικλής Μουστάκης, João Garcia Miguel,  Αργυρώ Χιώτη και οµάδα Vasistas, σε παραστάσεις που παρουσιάστηκαν σε διεθνή φεστιβάλ στην Ελλάδα και τη Γαλλία. Έχει επίσης συνεργαστεί µε τους Γιάννη Καλαβριανό, ώστα Κουτσολέλο,  

Γιώργο Σίµωνα, Τώνια Ράλλη, Άρτεµη Χρυσοστοµίδου, Sarah Vahnee και άλλους αξιόλογους καλλιτέχνες. 

Παράλληλα µε τη θεατρική της δραστηριότητα, εργάζεται ως αφηγήτρια ηχητικών βιβλίων για την Bookvoice, δίνοντας τη φωνή της σε λογοτεχνικά και αφηγηµατικά έργα.  

Η καλλιτεχνική της πορεία χαρακτηρίζεται από τη συνεχή αναζήτηση νέων εκφραστικών µέσων και τη σύνδεση της θεατρικής πράξης µε τη βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου. 

Η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να αποκοπεί από το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει.

Πώς είναι για μια ηθοποιό να στερείται τον λόγο και να πρέπει να επικοινωνήσει τον ρόλο της Σερβιτόρας αποκλειστικά μέσα από τη σωματικότητα και τις εκφράσεις της;

Δεν ένιωσα ποτέ ότι στερούμαι τον λόγο. Ήξερα από την αρχή ότι η Σερβιτόρα ήταν γραμμένη ως ένα βουβό πρόσωπο και ότι τραγουδά ανάμεσα στις πράξεις. Αυτό από μόνο του μου δημιούργησε καινούργιες σκέψεις για το πώς μπορεί να υπάρχει ένας άνθρωπος επί σκηνής χωρίς να αφηγείται μέσα από τον λόγο. Η ίδια η παρουσία της γίνεται η αφήγησή της. Αυτή την παρουσία έπρεπε να τη δημιουργήσω από την αρχή, από τον τρόπο που κινείται και στέκεται μέχρι την εξωτερική της εικόνα, που διαμορφώσαμε μαζί με την Τώνια Ράλλη.

Η Σερβιτόρα υπάρχει παράλληλα με τη δράση. Άλλοτε ακούει, άλλοτε μοιάζει να χάνεται στον δικό της κόσμο και άλλοτε γίνεται σιωπηλός μάρτυρας όσων συμβαίνουν. Είναι ένα πρόσωπο που συμβολίζει κατά καποιον τρόπο τη νιότη που πλήττει και την νιότη που δεν ξέρει πώς να ονειρευτεί, αλλά ονειρεύται .

Αυτό που με ενδιέφερε ήταν να δημιουργήσω μια παρουσία καθημερινή και ρεαλιστική, αλλά να αφήνει ταυτόχρονα την αίσθηση ότι υπάρχει και κάτι ακόμη, που δεν εξηγείται εύκολα.

Πέρα από την ερμηνεία σου, έχεις αναλάβει τη μουσική επιμέλεια και το live τραγούδι της παράστασης. Πώς συνδιαλέγεται ο ηχητικός κόσμος με το σουρεαλιστικό χιούμορ των «Γυμνιστών»;

Η μουσική επιμέλεια είναι μια συνεπιμέλεια με την Τώνια. Δουλέψαμε μαζί πάνω στον τρόπο με τον οποίο η μουσική λειτουργεί μέσα στην παράσταση και συνομιλεί με τη δράση. Ο ηχητικός κόσμος των «Γυμνιστών» δεν αποτελεί απλώς ένα μουσικό χαλί που συνοδεύει όσα συμβαίνουν. Αντίθετα, γίνεται ένα ακόμη δραματουργικό εργαλείο.

Η μουσική προέρχεται κυρίως από το ραδιόφωνο που υπάρχει επί σκηνής στο μικρό μαγαζάκι της σερβιτόρας και δημιουργεί ένα παράλληλο επίπεδο αφήγησης. Άλλοτε χτίζει την ατμόσφαιρα και άλλοτε μοιάζει να σχολιάζει, να αντιδρά ή ακόμη και να αντιφάσκει με όσα συμβαίνουν, ενισχύοντας έτσι το σουρεαλιστικό χιούμορ του έργου.

Το ενδιαφέρον είναι ότι οι χαρακτήρες δεν φαίνεται να αλληλεπιδρούν συνειδητά με τη μουσική. Κι όμως, δημιουργείται μια παράξενη συνομιλία ανάμεσα σε εκείνους και στον ηχητικό κόσμο της παράστασης, σαν η μουσική να αποκαλύπτει μια δεύτερη ανάγνωση των γεγονότων. Έτσι, δεν λειτουργεί μόνο ως συνοδεία της δράσης, αλλά ως ένας ακόμη αφηγητής που συμβάλλει στη δημιουργία του ιδιαίτερου σύμπαντος των «Γυμνιστών».

Τα τραγούδια μεταξύ των πράξεων τα δημιουργήσαμε με τον Γιαν Βαν Αγγελόπουλο και  τα ηχογραφήσαμε μιας και δεν υπήρχε δυνατότητα μουσικών οργάνων επί σκηνής και τραγουδάω πάνω στα ηχογραφημένα δημιουργώντας, θα τολμήσω να πω κάτι σαν ονειρικά μουσικά διαλλείματα ανάμεσα στις πράξεις.

Πώς είναι να λειτουργείς ταυτόχρονα ως βοηθός σκηνοθέτη και ως ηθοποιός στην ίδια παράσταση, και πώς καταφέρνεις να μεταπηδάς από το «έξω» μάτι της καθοδήγησης στο «μέσα» βίωμα της σκηνής;

Η βοήθεια στη σκηνοθεσία λειτούργησε αρχικά ως ένα δεύτερο βλέμμα πάνω στην παράσταση. Μαζί με την Τώνια αφιερώσαμε πολύ χρόνο στην κατανόηση αυτού του ιδιαίτερου κόσμου που δημιουργεί το έργο. Ένας κόσμος με έντονο παράδοξο χιούμορ, αλλά και πρόσωπα που συνδυάζουν ευαισθησία και κυνισμό, όπου οι εποχές, οι ηλικίες και οι πραγματικότητες μοιάζουν να μπλέκονται διαρκώς. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν να ανακαλύψουμε πού ακριβώς βρίσκεται το χιούμορ του έργου και πώς αυτό μπορεί να αναδειχθεί σκηνικά, παραμένοντας  ανοιχτοί σε όσα έφερναν οι ίδιοι οι ηθοποιοί μέσα στις πρόβες.

Για μεγάλο μέρος της διαδικασίας βρισκόμουν αποκλειστικά «απ’ έξω», σαν να μην υπήρχε ακόμη η σερβιτόρα. Αυτό μου έδωσε τον χρόνο να δω την παράσταση συνολικά, να παρατηρήσω τον ρυθμό, τις σχέσεις και τους κώδικες λειτουργίας Όταν πια αυτός ο κόσμος είχε διαμορφωθεί, μπήκε στη διαδικασία και η σερβιτόρα.

Ίσως γι’ αυτό δεν ένιωσα ποτέ ότι έπρεπε να εγκαταλείψω το «έξω» βλέμμα για να παιξω. Η ίδια η σερβιτόρα είναι ένα πρόσωπο που βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα στο μέσα και στο έξω της ιστορίας· συμμετέχει, αλλά ταυτόχρονα παρατηρεί. Αυτή η διπλή της φύση συναντήθηκε πολύ φυσικά με τη δική μου διαδρομή μέσα στη δημιουργική διαδικασία. Κράτησα αρκετά πράγματα από τη ματιά του παρατηρητή, του μάρτυρα της ιστορίας. Νομίζω πως οι δύο ρόλοι τελικά δεν συγκρούστηκαν· αντίθετα, ο ένας τροφοδότησε τον άλλον.

Έχοντας σπουδάσει Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία, νιώθεις ότι αυτή η γνώση σε βοηθά να ξεκλειδώνεις πιο εύκολα την ψυχοσύνθεση και τα κίνητρα των χαρακτήρων που υποδύεσαι;

Οι σπουδές μου στη Συμβουλευτική Ψυχοθεραπεία διακόπηκαν και δεν ολοκληρώθηκαν σε πτυχιακό επιπεδο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι σταμάτησε και η αναζήτησή μου. Αντίθετα, η ενασχόλησή μου με την ψυχοθεραπεία και γενικότερα με ολιστικές προσεγγίσεις που αφορούν τον άνθρωπο συνεχίζεται μέχρι σήμερα, τόσο μέσα από προσωπική θεραπεία όσο και μέσα από συνεχή μελέτη και βιωματική εμπειρία.

Πιστεύω ότι αυτή η διαδρομή δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Είναι μια διαρκής γνωριμία με τον εαυτό σου και με τον κόσμο.  Η ψυχή του ανθρώπου δεν μπορεί να αποκοπεί από το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο ζει. Αλλάζει όπως αλλάζουν οι εποχές, οι συνθήκες, οι σχέσεις του, το βαθος της σύνδεσής. Γι’ αυτό και η αναζήτηση παραμένει πάντα ζωντανή.

Αυτή η στάση επηρεάζει και τον τρόπο που προσεγγίζω το θέατρο. Επιδιώκω  να ξεκινώ από ένα «σημείο μηδέν». Να ακούω  με ουδετερότητα και με νοιάξιμο , να γίνομαι πιο τολμηρή στο πώς δρω και στις επιλογές της συνθεσής  μου,  να αφήνω χώρο ώστε να αναδυθεί αυτό που είναι μοναδικό σε κάθε πρόσωπο ή σε κάθε θεατρική συνθήκη.Όποια κι αν είναι η θεατρική  γλώσσα του έργου ,  ή της σκηνοθεσίας , στη  ρίζα τους  όλα κρύβουν ψυχικό υλικό.

Στην παράσταση λειτουργείς ως ένας «βουβός παρατηρητής» των δύο ανδρών. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις (ή τα πιο αστεία στιγμιότυπα) που αντιμετωπίζεις κρατώντας την ισορροπία σου;  

Στην πραγματικότητα δεν παρατηρώ μόνο τους δύο άντρες, αλλά όλα τα πρόσωπα του έργου. Παρακολουθώ τις σχέσεις τους, τις μετατοπίσεις τους, τις συναντήσεις τους.Κάποιες στιγμές γελάω αυθόρμητα και απροκάλυπτα μαζί με τους θεατές. Μου αρέσει πολύ αυτή η μικρή συνενοχή που δημιουργείται, γιατί υπάρχουν στιγμές που μοιραζόμαστε το ίδιο βλέμμα.Έπειτα επιστρέφω ξανά, μαλακά, στην παρατήρηση των προσώπων και της ιστορίας τους, έχοντας δημιουργήσει μια καινούργια σχέση με τον κόσμο.

Αυτή η  λειτουργία είναι πολύ όμορφη πρόκληση και μου ενεργοποιεί την εμπειρία  ότι κάθε παράσταση έστω και για λίγο, είναι μια ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στους ηθοποιούς και τους θεατές.