Γιώργος Τζαβάρας

Δεν είναι απίθανο! Πες ότι κάτι γίνεται, και ξεκινάμε.

Ο Γιώργος Τζαβάρας είναι ένας από τους πιο πολυπράγμονες και ταλαντούχους δημιουργούς της γενιάς του στο ελληνικό θέατρο, συνδυάζοντας τις ιδιότητες του ηθοποιού, σκηνοθέτη και μουσικού. Έχοντας σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες στη Νομική και Υποκριτική, έχει διαγράψει μια ξεχωριστή καλλιτεχνική πορεία, συμμετέχοντας σε εμβληματικές θεατρικές παραστάσεις (όπως «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», «Οι Παίχτες» και «Αμαντέους»). Παράλληλα, τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει για το σπουδαίο έργο του στο θέατρο για παιδιά και εφήβους, υπογράφοντας τη σκηνοθεσία σε εξαιρετικά επιτυχημένες παραγωγές, όπως «Ο Ραφτάκος των λέξεων», «Κοντά στις ράγιες», «Οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ» και «Σεβάχ ο θαλασσινός». Με όπλο την ειλικρίνεια, τη μουσικότητα και τον σεβασμό στη φαντασία των μικρών και μεγάλων θεατών, ο Γιώργος Τζαβάρας συνεχίζει να αποτελεί μια δυναμική φωνή πολιτισμού και αισθητικής αγωγής.

Ποιο ήταν το αρχικό κίνητρο που σε έκανε να μπεις στον κόσμο των «Γυμνιστών» και πώς νιώθεις που αυτή η παράσταση συνεχίζει την πορεία της για 3η φορά;

Το εξαιρετικό κείμενο που έγραψε ο Γιώργος Σίμωνας και η επιλογή των συνεργατών, της Τώνιας Ράλλη στη σκηνοθεσία, της Ματίνας Περγιουδάκη αλλά και όλης της ομάδας του Rabbithole.

Στο έργο αναλαμβάνεις έναν διπλό ρόλο, ενσαρκώνοντας τη Λεβάντα και τον Ήφαιστο. Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση στο να μεταπηδάς από τον έναν χαρακτήρα στον άλλον;

Ίσως στις αλλαγές των σκηνών να μην μείνει κάποιο κομμάτι της Λεβάντας μέσα στον Ήφαιστο ή και αντίστροφα. Με το πέρασμα των παραστάσεων νομίζω το ρύθμισα αρκετά.

Με τον Γιώργο Σίμωνα μοιράζεστε τη σκηνή αλλά και την καλλιτεχνική καθημερινότητα στο RABBITHOLE. Πώς λειτουργεί αυτή η χημεία ανάμεσά σας μετά από τόσα χρόνια συνεργασίας;

Λειτουργεί εξαιρετικά, τουλάχιστον εγώ αυτό αισθάνομαι. Το Rabbithole είναι ένας χώρος όνειρο για όποιον καλλιτέχνη έχει τη χαρά και την τύχη να βρεθεί και να δημιουργήσει εκεί. Με τον Γιώργο ιδιαιτέρως υπάρχει γόνιμη χημεία η οποία συνεχώς μετασχηματίζεται και δίνει διαφορετικής υφής καρπούς κάθε φορά.

Είσαι σκηνοθέτης, ηθοποιός αλλά και μουσικός με ενεργή πορεία στο progressive metal (Need). Πώς επηρεάζει η ιδιότητα του μουσικού τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον ρυθμό μιας θεατρικής παράστασης;

Φαντάζομαι επηρεάζει πολύ αλλά δεν είναι κάτι που συνειδητά συμβαίνει. Ο ρυθμός είναι ρυθμός είτε πρόκειται για ένα μουσικό είτε για ένα αμιγώς παραστατικό έργο.

Έχεις σκηνοθετήσει πολύ επιτυχημένες παραστάσεις για παιδιά και εφήβους, όπως ο «Ραφτάκος των λέξεων». Πόσο διαφορετικά λειτουργείς όταν απευθύνεσαι σε ένα νεανικό κοινό σε σχέση με μια ενήλικη, πειραματική παράσταση της «Νοσταλγίας»;

Πρώτα απ’ όλα, είναι άλλα τα ζητούμενα όταν σκηνοθετώ και άλλα όταν παίζω. Απολαμβάνω και τα δύο. Όσον αφορά στον τρόπο λειτουργίας τώρα, δεν αλλάζει κάτι παρά μόνο η απεύθυνση αναλόγως του κοινού αλλά και η διαχείριση του εκάστοτε υλικού. Ο τρόπος είναι κοινός. Δουλειά σκληρή, ειλικρίνεια και πάντα μια προσπάθεια να πάμε ένα βήμα παραπέρα καλλιτεχνικά.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μία στιγμή ή μια ατάκα από τους «Γυμνιστές» που σε εκφράζει απόλυτα ως καλλιτέχνη, ποια θα ήταν αυτή;

Δεν είναι απίθανο! Πες ότι κάτι γίνεται, και ξεκινάμε.

Είναι η φράση που ανοίγει το έργο.