Νόνη Ζαννή

Με ενδιαφέρει πολύ να μη βάζω από τώρα όρια στο τι μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω

Η ιστορία ξεκινά με την άφιξη της αδελφής της Μαίρης στο αεροδρόμιο· πώς ξεδιπλώνεται η μεταξύ τους σχέση και τι ρόλο παίζει στις εξελίξεις που ακολουθούν;

Η αδελφή της Μαίρης, η Άννα, είναι η ανάσα που χρειάζεται η Μαίρη. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύει την ελπίδα πως ο κόσμος δεν τελείωσε ακόμα. Η αγάπη ανάμεσα στις δύο αδελφές εκφράζεται με περίεργους τρόπους, συχνά μέσα από την επίθεση και την ένταση. Η σχέση τους, στην ουσία, δεν έχει πρακτικά εξέλιξη. Αγαπιούνται σε όλη τη διάρκεια του έργου στον ίδιο βαθμό. Αυτό που βλέπουμε, όμως, είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει η μία για την άλλη και τι μπορεί να ανεχτεί η μία από την άλλη. Δεν βλέπουμε, δηλαδή, τόσο την εξέλιξη της σχέσης τους, όσο το φάσμα της.

Το έργο αναφέρει πως «υπάρχει μια βία δικαιότερη απ’ τις άλλες»· ποια είναι η δική σας οπτική πάνω σε αυτή την κεντρική ιδέα της παράστασης;

Συμφωνώ. Πιστεύω πως, αλήθεια, υπάρχει μια βία δικαιότερη από κάποιες άλλες. Η βία του καταπιεσμένου, η βία του επιζώντα της κακοποίησης. Πιστεύω πως, κάποιες φορές, η βίαιη αντίδραση απέναντι στη βία που έχει υποστεί κάποιος είναι δικαιότερη.
Για παράδειγμα, αν οι γυναίκες στο Αφγανιστάν ξεκινούσαν να αντιδρούν βίαια και να σκοτώνουν τους καταπιεστές τους, θα θεωρούσα ότι πρόκειται για μια βία δικαιότερη από τη βία στην οποία οι ίδιες υποβάλλονται αυτή τη στιγμή. Και
προσωπικά, θα με λύτρωνε αν το μάθαινα. Όσο επιμένουμε ότι «η βία φέρνει βία», τότε εμείς θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια βία δικαιότερη από τις άλλες.

Ποια σκηνή ή στιγμή του έργου σάς δυσκόλεψε περισσότερο στις πρόβες και γιατί;

Πέρα από την Άννα, εγώ κάνω και κάποιους ακόμα χαρακτήρες που δεν τους βλέπουμε ακριβώς. Αυτοί οι χαρακτήρες με δυσκόλεψαν, γιατί έπρεπε να κάνω πράγματα που με φόβιζαν πολύ. Έπρεπε να καταφέρω να υπερβάλλω, να κάνω λάθη, και αυτό εμένα με ζορίζει. Δηλαδή, τα πράγματα να μην είναι όπως μου τα ζητάνε ή όπως «πρέπει» να είναι, ήδη από αρκετά νωρίς.
Είχα, όμως, την εξαιρετική καθοδήγηση της Χριστίνας. Όταν της είπα ότι αυτό με δυσκολεύει, μου είπε: «Ναι, δεν πειράζει, θα το κάνεις». Εκείνη την ώρα γέλασα, αλλά μετά έβαλε και τα παιδιά μέσα σε αυτό και κάναμε όλοι μαζί υπερβολές. Και τελικά είχε δίκιο. Το έκανα. Και πλέον το απολαμβάνω κιόλας.

Η παράσταση ξεκίνησε από το Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών «Άδειος χώρος» και τώρα συνεχίζει στο Studio Μαυρομιχάλη· πώς έχει εξελιχθεί η παράσταση και ο ρόλος σας μέσα από αυτή τη διαδρομή;

Πιστεύω πως έχουμε εμβαθύνει περισσότερο όλοι μας. Στην ιστορία, στους χαρακτήρες, αλλά και στις σχέσεις μεταξύ μας. Όσο περνάει ο καιρός και δουλεύουμε ξανά και ξανά πάνω στο έργο, ανακαλύπτουμε πράγματα που ίσως στην αρχή δεν είχαμε δει ή δεν είχαμε καταλάβει σε όλο τους το βάθος. Έχουμε καταφέρει να γνωρίσουμε καλύτερα τους χαρακτήρες μας, αλλά και ο ένας τον άλλον μέσα από αυτούς, και αυτό έχει επηρεάσει και τον τρόπο που υπάρχουμε μεταξύ μας στη σκηνή.
Νομίζω ότι πλέον έχουμε μεγαλύτερη άνεση να δοκιμάσουμε, να ρισκάρουμε και να αφήσουμε κάποιες στιγμές να μας οδηγήσουν εκεί που θέλουν, χωρίς να προσπαθούμε να τις ελέγξουμε τόσο πολύ. Έχουν γίνει και κάποιες τεχνικές αλλαγές, κυρίως για λόγους αισθητικής, όμως η ουσία της παράστασης παραμένει η ίδια. Απλώς νιώθω ότι τώρα έχουμε φτάσει όλοι λίγο πιο βαθιά μέσα σε αυτή.

Ως νέα ηθοποιός, ποιες θεωρείτε τις μεγαλύτερες δυσκολίες αλλά και τις πιο όμορφες προκλήσεις στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο;

Νομίζω πως οι μεγαλύτερες δυσκολίες για έναν νέο ηθοποιό είναι περισσότερο πρακτικές. Το να βρίσκεις συνεχώς χώρο και χρόνο για να δουλεύεις, να συνδυάζεις την καλλιτεχνική σου πορεία με τις ανάγκες της καθημερινότητας και να διαχειρίζεσαι την αβεβαιότητα που υπάρχει σε αυτό το επάγγελμα.
Οι πιο όμορφες προκλήσεις είναι, για μένα, το ίδιο το επάγγελμα. Κάθε δευτερόλεπτο στην πρόβα είναι μια όμορφη πρόκληση και νομίζω πως γι’ αυτό υπάρχει τόση επιμονή από τους ηθοποιούς, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας εξαιτίας της φύσης της δουλειάς.
Αυτό που σου προσφέρει η πρόβα, η διαδικασία της ανακάλυψης και, τελικά, η ίδια η παράσταση είναι
πραγματικά ανεκτίμητο. Σχεδόν μαγικό. Υπάρχει κάτι μοναδικό στο να βλέπεις κάτι να γεννιέται μέσα από τη δουλειά, να αλλάζει, να εξελίσσεται και τελικά να συναντά το κοινό.
Και φυσικά, είναι οι άνθρωποι. Μεγάλη πρόκληση για μένα είναι πάντα και οι συνεργασίες, αλλά και η διαχείριση του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά. Από τον συνάδελφο μέχρι τους εξωτερικούς συνεργάτες και τον κάθε συντελεστή
μιας παράστασης. Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να δουλεύει, να επικοινωνεί και να υπάρχει μέσα σε μια ομάδα, και το να βρίσκεις τον τρόπο να συναντηθείς μαζί του δημιουργικά είναι από μόνο του μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση.

Υπάρχει κάποιος ρόλος-απωθημένο ή ένα είδος θεάτρου με το οποίο θα θέλατε πολύ να πειραματιστείτε στο μέλλον;

Δεν νομίζω ότι μπορώ να ξεχωρίσω αυτή τη στιγμή έναν συγκεκριμένο ρόλο-απωθημένο. Είναι τόσο πολλά αυτά που θέλω να κάνω και τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, που νομίζω ότι εξαρτάται πολύ και από το τι συμβαίνει στη ζωή μου κάθε φορά και τι έχω ανάγκη να εξερευνήσω ως άνθρωπος και ως ηθοποιός.
Υπάρχουν, βέβαια, και πολλοί αντρικοί ρόλοι που θα ήθελα να παίξω. Για πάρα πολλά χρόνια οι γυναικείοι χαρακτήρες δεν γράφονταν με την ίδια προσοχή, πολυπλοκότητα και ελευθερία με τους αντρικούς. Οπότε υπάρχουν πολλοί σπουδαίοι αντρικοί ρόλοι που θα με ενδιέφερε να προσεγγίσω κι εγώ, όχι απαραίτητα υποδυόμενη έναν άντρα, αλλά περισσότερο διεκδικώντας την ελευθερία που είχαν αυτοί οι χαρακτήρες να είναι σύνθετοι, αντιφατικοί, αστείοι, σκοτεινοί, δυνατοί ή ευάλωτοι.
Γενικότερα, με ενδιαφέρει πολύ να μη βάζω από τώρα όρια στο τι μπορώ ή δεν μπορώ να κάνω. Θα ήθελα να συνεχίσω να δοκιμάζομαι και να βλέπω πού μπορεί να με πάει κάθε καινούργια δουλειά.

Πληροφορίες για την παράσταση: