Άννα Ρουσάλη

Η δύναμη της γυναίκας δεν είναι η υπομονή και η σιωπή, είναι κάτι μεγαλύτερο, βαθύτερο και καθολικότερο.

Πώς προέκυψε η ιδέα να φέρετε φέτος στο Θέατρο Δρόμος δύο τόσο διαφορετικές παραστάσεις, που όμως και οι δύο θέτουν τη γυναίκα στο επίκεντρο;

Η ίδια η επικαιρότητα, δυστυχώς, μάς ώθησε μέσα από δύο εντελώς διαφορετικούς δρόμους, να «θυμίσουμε» σε όσους «ξεχνούν» την αληθινή δύναμη της φύσης των γυναικών. 

• Και στα δύο έργα βλέπουμε κοινούς συντελεστές, όπως τον Γιάννη Ζέρβα στα φώτα και τον Βασίλη Χρηστίδη στα βίντεο και τις φωτογραφίες, οπότε πως διαμορφώθηκε αυτή η κοινή καλλιτεχνική ομάδα;

Το κλειδί πίσω από αυτή τη συνεργασία είναι αναμφισβήτητα ο σκηνοθέτης, Θοδωρής Ελευθεριάδης, ο οποίος διακρίνοντας σε εμάς ένα κοινό τρόπο σκέψης, όραμα και ευαισθησία, δημιούργησε με πολλή μαεστρία αυτή την ομάδα.

• Από τη μία πλευρά έχουμε έναν ύμνο στη γυναικεία χειραφέτηση μέσα από το χορό και από την άλλη ένα βαθιά ψυχολογικό δράμα για την ενδοοικογενειακή βία, οπότε πώς λειτουργούν αυτά τα δύο έργα ως διάλογος για την γυναικεία εμπειρία;

Ίσως εκ πρώτης όψεως τα δύο έργα να έχουν αρκετές διαφορές, αλλά με μια δεύτερη ανάγνωση ο θεματικός τους πυρήνας είναι κοινός. Στην πρώτη περίπτωση, της χοροθεατρικής παράστασης, η γυναικεία χειραφέτηση «εμφανίζεται» με μια θηλυκότερη, ελκυστικότερη και -φαινομενικά- πιο επιφανειακή μορφή, όμως, στην ουσία της δεν διαφέρει από την ατόφια, αφιλτράριστη και ωμή της μορφή, με την οποία «εμφανίζεται» στο ψυχολογικό δράμα. Για μένα πρόκειται επί της ουσίας για δύο διαφορετικές διαδρομές, που έχουν όμως τον ίδιο τελικό προορισμό. 

• Πόσο εύκολο ήταν να στηθούν δύο παραγωγές με τελείως διαφορετικές σκηνικές απαιτήσεις, αφού η μία βασίζεται στην κίνηση και τους γεωγραφικούς σταθμούς, ενώ η άλλη σε παράλληλους μονολόγους.

Πράγματι, σκηνικά διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, αυτό όμως είναι και το ενδιαφέρον. Ακουμπούν σε μια κοινή θεματική ομπρέλα, ο στόχος είναι, επίσης, κοινός και η δύναμη της γυναικείας φύσης στο επίκεντρο. Η προσέγγιση ήταν διαφορετική, όσο διαφορετικές μπορεί να είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν ήταν εύκολη η προσπάθεια που έγινε, όμως η βαρύτητα της θεματικής και η δύναμη της δικής μας θέλησης, υπερίσχυσαν των δυσκολιών. Προσωπικά αισθάνομαι πολλή μεγάλη τύχη που υπήρξα και συνεχίζω να είμαι μέλος αυτής της συνεργασίας, αυτού του συνόλου και αυτού του αποτελέσματος. 

• Τι είδους προετοιμασία και έρευνα χρειάστηκε από την ομάδα για να αποδοθεί σωστά τόσο η ιστορική ακρίβεια του ανατολίτικου χορού, όσο και η χειρουργική ακρίβεια της ψυχολογικής χειραγώγησης;

Η προετοιμασία γι’ αυτά τα δύο έργα ήταν μια απαιτητική, αλλά εξαιρετικά γόνιμη διαδικασία για όλη την ομάδα. Δεν αντιμετωπίστηκε καμία από τις δύο παραστάσεις απλά ως καλλιτεχνικό εγχείρημα, αλλά ως πεδίο σοβαρής μελέτης. Όσον αφορά τις «Ανατολίτικες Διαδρομές», δεν μείναμε στην επιφάνεια ή στα στερεότυπα, εμβαθύναμε στην πολιτιστική τους ταυτότητα, ώστε να αποδώσουμε με σεβασμό και ιστορική ακρίβεια την πορεία του μέσα στο χρόνο και τη σχέση του με τη γυναικεία έκφραση. Αναφορικά με «Εκείνες που δεν χωρούσαν στις λέξεις», μελετήσαμε όλη η ομάδα μαζί τους μηχανισμούς ελέγχου, τα «ύπουλα» μοτίβα της τοξικής συμπεριφοράς και τις μαρτυρίες, για να μπορέσουμε να αγγίξουμε την αλήθεια του θύματος χωρίς υπερβολές ή μελοδραματισμούς. 

• Ποιο είναι το κοινό όραμα που μοιράζεστε όλοι οι συντελεστές για το στίγμα που θέλετε να αφήσουν αυτές οι παραστάσεις στο κοινό της Αθήνας;

Στόχος μας ήταν η γυναικεία δύναμη να βρεθεί στο επίκεντρο και να αποτελέσει κοινό παρονομαστή των δύο αυτών καλλιτεχνικών εγχειρημάτων. Δεν ξέρω αν θα έπρεπε το 2026 να είναι απαραίτητο να υπενθυμίζουμε θέσεις και αξίες που θα έπρεπε να έχουν θεμελιωθεί ήδη, όμως, αφού υπάρχει αυτή η ανάγκη δίπλα μας και γύρω μας, οφείλουμε τουλάχιστον να μην την αγνοήσουμε. Έτσι, λοιπόν, με σεβασμό, αλήθεια και χωρίς τον εκβιασμό του συναισθήματος, θέλαμε να μιλήσουμε στο κοινό, όχι για να φοβίσουμε, αλλά για να «θυμίσουμε» αυτά που κάποιοι «ξεχνούν». Στη μία περίπτωση, η θηλυκότητα δεν είναι απλώς ο γυναικείος αισθησιασμός, ενώ στην άλλη περίπτωση η δύναμη της γυναίκας δεν είναι η υπομονή και η σιωπή, είναι κάτι μεγαλύτερο, βαθύτερο και καθολικότερο.

Πληροφορέις για τις παραστάσεις: