Αθηνά Ασημάκη

Το θέατρο πρέπει να θέτει καίρια ζητήματα που αφορούν την κοινωνία, αλλά χωρίς να κάνει «μάθημα» στον θεατή ή να δίνει απαραίτητα απαντήσεις.

Πώς προσεγγίσατε ψυχολογικά τον ρόλο της Ξένιας, μιας δυναμικής γυναίκας και υψηλόβαθμου τραπεζικού στελέχους, που βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα στις απαιτήσεις της επιτυχίας και στους δικούς της εσωτερικούς δαίμονες;

Η Ξένια είναι μεν μια δυναμική γυναίκα που κάνει τα πάντα για να πετύχει στην καριέρα της, αλλά αυτό που έχει μεγάλο ενδιαφέρον στο ψάξιμο του ρόλου αυτού είναι το τι κρύβεται πίσω από τον δυναμισμό της. Είναι ταυτόχρονα και ευάλωτη και εύθραυστη σε στιγμές, στοιχειώνεται από μνήμες και τραύματα βαθιά ριζωμένα από την παιδική της ηλικία, από επιλογές που έκανε προκειμένου να «πετύχει». Έψαξα λοιπόν όλα αυτά τα κίνητρα και τις εσωτερικές της συγκρούσεις για την καταλάβω και να την προσεγγίσω.

Με ποιον τρόπο καταφέρνετε να ισορροπήσετε υποκριτικά πάνω στη σκηνή καθώς η ηρωίδα σας έρχεται αντιμέτωπη με τη βίαιη εξωτερική πραγματικότητα της πόλης αλλά και με μια εξίσου σκληρή εσωτερική αναμέτρηση με το παρελθόν της;

Μελετώντας και βρίσκοντας τα κίνητρά της, τις επιθυμίες της και τα τραύματά της προσπαθώ να βρω και την ισορροπία ανάμεσα στο μέσα και στο έξω. Πολλές φορές βέβαια αυτή η ισορροπία δεν μπορεί να υπάρξει σε αυτόν τον χαρακτήρα λόγω της σύγχυσης που προκαλούν στον ψυχισμό της οι δυνάμεις αυτές.

Ποιες προκλήσεις παρουσιάζει για εσάς η συνύπαρξη στη σκηνή με τον Γιάννη Παπαδογιάννη, ο οποίος πέρα από συμπρωταγωνιστής σας υπογράφει και τη σκηνοθεσία αυτού του σύγχρονου υπαρξιακού θρίλερ;

Δεν θα έλεγα ότι υπάρχει ακριβώς πρόσκληση είναι η αλήθεια. Με τον Γιάννη έχουμε συνεργαστεί πολλές φορές και έχουμε έναν κοινό κώδικα επικοινωνίας, υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και εμπιστοσύνη. Νιώθω ασφάλεια μαζί του και ως συμπρωταγωνιστή μου και ως σκηνοθέτη μου. Τον εκτιμώ πολύ και τον θαυμάζω. Περνάμε πολύ καλά και αυτό είναι πολύ σημαντικό στη δουλειά μας.

Πώς νιώθετε που το Εκτροφείο Τεράτων του Γιάννη Παπάζογλου συνεχίζει για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Αργώ και πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σας με την Ξένια μέσα από αυτή τη χρονική διάρκεια;

Είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη με την επιστροφή μας για δεύτερη χρονιά. Χαίρομαι πολύ που ο κόσμος αγκάλιασε αυτήν τη δουλειά τόσο πολύ. Είναι ένα έργο που αγαπάμε πραγματικά γιατί είναι τόσο σύγχρονο και τόσο ωραία γραμμένο από τον Γιάννη Παπάζογλου που νιώθουμε πολύ τυχεροί που το συνεχίζουμε. Με την Ξένια έχω ήδη περάσει έναν χρόνο μαζί, οπότε πλέον «κουβαλάω» τις σκέψεις της, τους προβληματισμούς της και τα συναισθήματά της πολύ καιρό μέσα μου οπότε νιώθω ότι πλέον είμαστε ακόμα πιο πολύ «δεμένες».

Πιστεύετε ότι το θέατρο σήμερα οφείλει να λειτουργεί ως καθρέφτης των κοινωνικών και πολιτικών αδιεξόδων προκειμένου να αφυπνίζει άμεσα τον θεατή;

Ναι για μένα το θέατρο πρέπει να θέτει καίρια ζητήματα που αφορούν την κοινωνία, αλλά χωρίς να κάνει «μάθημα» στον θεατή ή να δίνει απαραίτητα απαντήσεις. Είναι σημαντικό να μπορεί να προβληματίσει και να κάνει τον κόσμο να αναλογιστεί πράγματα, να επανεξετάσει καταστάσεις και φυσικά να αισθανθεί.

Πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος μιας μικρής και αναλόγων προδιαγραφών θεατρικής σκηνής στη δημιουργία μιας ατμόσφαιρας όπου η εγγύτητα με το κοινό μετατρέπεται σε πραγματική συνενοχή;

Αυτή η εγγύτητα έχει πραγματικά πολύ ωραία αίσθηση για μένα. Δεν αισθάνομαι ότι έρχομαι απλώς να «παίξω» μια παράσταση και ο κόσμος να την παρακολουθήσει από κάποια απόσταση. Για 75 λεπτά δημιουργούμε μαζί έναν κοινό χώρο και μια κοινή εμπειρία. Είναι όπως το κοντινό πλάνο στο σινεμά. Είναι σαν ο θεατής να βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο τυχαία ενώ συμβαίνουν τα γεγονότα δίπλα του.

Πληροφορίες για την πάρασταση: