Ζωή Μυλωνά

Η τέχνη παίζει τόσους πολλούς ρόλους στη ζωή μας.

Η σκηνοθέτρια της παράστασης Ζωή Μυλωνά μας μιλά για το έργο «Το πόδι της χήνας», μια σατιρική και σουρεαλιστική ματιά στην κουλτούρα της εργασίας που γεννήθηκε μέσα από μια συλλογική διαδικασία πρόβας και αυτοσχεδιασμού. Αναφέρεται στη δημιουργία του από το μηδέν, αλλά και στη δική της περιορισμένη σκηνική παρουσία, καθώς επέλεξε να παραμείνει κυρίως στον ρόλο της σκηνοθεσίας, σε ένα έργο που κινείται ανάμεσα στο παράλογο και το αποκαλυπτικό. 

Συνέντευξη στον Θάνο Ζαχαράκη. 

Συμμετέχετε και υπογράφετε τη σκηνοθεσία της παράστασης «Το πόδι της χήνας» στο Θέατρο Από Μηχανής. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο.

Να πούμε καταρχάς ότι το έργο αυτό δημιουργήθηκε μέσα από τις πρόβες μας, και ότι πριν από τρεις μήνες υπήρχε μόνο η ιδέα μας, το κείμενο δεν είχε γεννηθεί ακόμη. Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές μαζί δουλέψαμε πάνω στην κεντρική ιδέα με έναν συνδυασμό αυτοσχεδιασμών και γραψίματος και κάπως μαγικά βγήκε αυτό το έργο.

Το Πόδι της Χήνας, λοιπόν, είναι ένα σατυρικό έργο για την κουλτούρα της εργασίας. Στη σκηνή βλέπουμε τέσσερις εργαζόμενους μιας παράξενης πολυεθνικής εταιρείας στο διάλειμμα τους, ένα διάλειμμα που δεν φαίνεται να έχει τέλος. Καθώς το διάλειμμα συνεχίζεται και οι συνάδελφοι αναρωτιούνται γιατί έχουν αφεθεί στην τύχη τους στο χώρο διαλείμματος, οι εντάσεις αρχίζουν να αυξάνονται. Η φαντασία και η πραγματικότητα συγχωνεύονται. Οι μάσκες που φορούν στη δουλειά τους αρχίζουν να φθείρονται και κάποιες από τις πιο ατίθασες ή πιο ευαίσθητες πλευρές τους έρχονται στην επιφάνεια. Οι τέσσερις συνάδελφοι περνούν μέσα από μια σειρά έντονων συναισθημάτων όπως ο τρόμος, η έκσταση και η απογοήτευση, ενώ παράλληλα περιμένουν την άφιξη του προσωπικού τους σωτήρα, του CEO. Προβάλλουν όλες τους τις ελπίδες και τα όνειρα σ’ αυτή την εικόνα της απόλυτης επιτυχίας. Το ίδιο το έργο έχει μια αρκετά σουρεαλιστική αισθητική και, παρόλο που υπάρχει μια σαφής αφηγηματική γραμμή, ακολουθεί μια συνειρμική ροή.

Πώς βιώνετε τη διπλή ιδιότητα του σκηνοθέτη και ηθοποιού στη συγκεκριμένη παράσταση;

Έχω φροντίσει να μην παίζω πολύ στην παράσταση αυτή ακριβώς επειδή μου φαίνεται, ακόμα τουλάχιστον, πολύ δύσκολο να συνδυαστούν αυτές οι δύο ιδιότητες. Όταν ξεκινήσαμε τις πρόβες και την δημιουργία του έργου, δεν ήξερα πόσο θα παίζω τελικά στην παράσταση. Είχα σκοπό να μπω αλλά όσο έβλεπα αυτό που γινόταν απ έξω, τόσο πιο πολύ ήθελα να συνεχίζω να το βλέπω και όχι να συμμετέχω. Μου φαινόταν απαραίτητο σ’ ένα τόσο συνεργατικό περιβάλλον να υπάρχει και ένα εξωτερικό μάτι που να το πλαισιώνει όλο αυτό.

Εντέλει, έχω μία πολύ μικρή σκηνική παρουσία στο έργο, όμως απολαμβάνω πάρα πολύ το να βρίσκομαι μαζί με αυτούς τους ηθοποιούς, έστω για μια στιγμή, πάνω στη σκηνή. Με γοητεύει επίσης που για λίγα λεπτά της παράστασης δεν μπορώ να το δω απ έξω, πρέπει να αλλάξω οπτική γωνία και να έχω κι εγώ το κοινό από κάτω. Μου φαίνεται σωστό για αυτό το έργο που εκτίθεμαι κι εγώ σωματικά μαζί με τους υπόλοιπους συνδημιουργούς.

Τι θα θέλατε να αποκομίσει ο θεατής μετά το τέλος της παράστασης;

Ιδανικά θα ευχόμουν να υπάρχει κάποια σύνδεση προσωπική του θεατή με τις εικόνες και τα κείμενα της παράστασης. Θεωρώ πως είναι ένα πολύ προσωπικό project όλων μας που βοηθήσαμε στην δημιουργία του, γεγονός που πιστεύω ότι φαίνεται αρκετά καθαρά. Η ελπίδα μας είναι ότι αν κάτι είναι αληθινό ή μάλλον, πηγάζει από κάτι εντελώς αληθινό και προσωπικό, ο θεατής έχει κι αυτός μια πιο εύκολη πρόσβαση σε μια αληθινή και αυθόρμητη αντίδραση βλέποντας την παράσταση.

Τέλος, πιστεύω ότι η παράστασή μας έχει κι ένα πολύ καθαρό πολιτικό σχόλιο, σε σχέση με τον χρόνο και τον χώρο που έχουμε δώσει ως κοινωνία στην έννοια της επιτυχίας και του επαγγελματικού στάτους μας, στην ανάγκη μας για αναγνώριση καθώς και σε μια πλευρά του ανθρώπου βαθιά δουλοπρεπή που έμενα μου φαίνεται και βαθιά γελοία.

Υπάρχει κάποιο έργο ή εμπειρία που σας έκανε να επαναπροσδιορίσετε τον ρόλο της τέχνης;

Η τέχνη παίζει τόσους ρόλους στην ζωή μας, συνεχώς επαναπροσδιορίζονται. Μέσα σε μία μέρα μπορεί να σε επηρεάσει ένα βιβλίο, ένα τραγούδι, μία ταινία. Νιώθω τις ζωές μας πολύ συνυφασμένες με την τέχνη.

Τι σημαίνει για εσάς επιτυχία;

Αυτή είναι μεγάλη κουβέντα και πραγματικά δεν ξέρω πως να απαντήσω. Προφανώς με απασχολεί. Δεν έχω καθαρή σχέση με την φιλοδοξία, πολλές φορές νιώθω ότι μου λείπει τελείως, άλλες φορές βλέπω ότι ζει και βασιλεύει μέσα μου. Για σήμερα μπορώ να πω ότι κάτι που το είχα σαν σποράκι μικρό μέσα μου εδώ και πολύ καιρό συναντήθηκε με μία ομάδα ανθρώπων και μεταμορφώθηκε σε κάτι πολύ πιο γεμάτο και πρωτότυπο, απ’ ότι θα μπορούσα εγώ ποτέ να κάνω μόνη μου και αυτό είναι επιτυχιάρα.

Αν έπρεπε να περιγράψετε την καλλιτεχνική σας ταυτότητα με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν;

Αλλόκοτη, μεταφυσική, γελοία.

Πληροφορίες για την πάρασταση: