Όλγα Μάρκαρη

Ο χορός είναι αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς μου, και αυτό είναι ταυτόχρονα και καλό και κακό.

Η Όλγα Μάρκαρη είναι χορεύτρια και χορογράφος με διεθνή πορεία στον σύγχρονο χορό. Έχει σπουδάσει στις σχολές Rudra Béjart και Maria de Ávila και έχει συνεργαστεί με οργανισμούς όπως το Béjart Ballet Lausanne, το Wroclaw Ballet και η Opera Nova στην Πολωνία, όπου ανέβηκε μέχρι τη θέση της σολίστ.  Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται ως freelance δημιουργός, παρουσιάζοντας δικές της χορογραφίες με έντονο κοινωνικό και περιβαλλοντικό προβληματισμό, όπως το έργο «The Rite of No Return». Παράλληλα είναι πιστοποιημένη δασκάλα χορού (RAD) και yoga instructor.

Πότε και πως ένιωσες ότι θέλεις να γίνεις χορεύτρια;

Νομίζω μέσα μου πάντα ήξερα πως αυτό θέλω να κάνω. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και με ρωτούσαν ποιες ήταν οι αγαπημένες μου μέρες της εβδομάδας, απαντούσα η Τρίτη και η Παρασκευή, επειδή τότε είχα μάθημα μπαλέτου. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι την εφηβεία μου, και με παρότρυνση των γονιών μου, σκεφτόμουν ότι θα σπουδάσω νομική.

Όταν όμως πλησίασε η στιγμή να πάρω αποφάσεις, κατάλαβα πως ένα κομμάτι μου θα έμενε μισό αν δεν ακολουθούσα αυτόν τον δρόμο, ή έστω αν δεν προσπαθούσα. Ήξερα και ότι δεν είναι ένας εύκολος δρόμος. Θέλει γερό στομάχι, πειθαρχία, επιμονή και είναι επίσης μια σωματική δουλειά που τελειώνει νωρίς. Παρ’ όλα αυτά, δεν μετανιώνω ούτε στιγμή που τον επέλεξα. Ο χορός είναι μια συνεχής περιπέτεια, επί σκηνής και εκτός, και με έχει οδηγήσει και συνεχίζει να με οδηγεί σε μονοπάτια που ποτέ δεν φανταζόμουν.

Έχεις σπουδάσει και δουλέψει ως χορεύτρια στην Πολωνία, στην Ισπανία στην Ολλανδία και στην Ελβετία  και τώρα βρίσκεσαι  στην Ελλάδα. Ποσό  διαφορετικά είναι τα δεδομένα από τις άλλες χώρες;

Νιώθω πως κάθε χώρα στην οποία έζησα μου άφησε κάτι διαφορετικό και συνέβαλε στο να διαμορφωθώ ως χορεύτρια, ως δημιουργός και ως άνθρωπος. Μέσα από αυτές τις εμπειρίες απέκτησα μεν πειθαρχία, τεχνική, σκηνική εμπειρία, αλλά κυρίως άνοιξαν οι ορίζοντές μου. Βρέθηκα σε περιβάλλοντα που με πίεσαν να εξελιχθώ, αλλά και με ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα, και αυτό είναι κάτι που κουβαλώ με μεγάλη ευγνωμοσύνη.
Στην Ελλάδα νιώθω ότι έχω τεράστια τροφή για έμπνευση. Είναι εντυπωσιακό πόσες παραστάσεις, πόση κουλτούρα και αισθητική υπάρχει. Ο κόσμος αγαπάει την τέχνη και είναι ανοιχτός σε αυτήν. Κάθε τόπος έχει άλλες συνθήκες και άλλους ρυθμούς, το ζητούμενο για μένα είναι να μπορώ να παίρνω ότι έχει να μου δώσει και να μπορώ να υπάρξω δημιουργικά μέσα σε αυτόν.

Πως ένιωσες με το ρόλο που ερμήνευσες στην παράσταση «Ζιζέλ» στην Εθνική Λυρική Σκηνή;

Ήταν, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους πιο απαιτητικούς ρόλους που έχω χορέψει, τόσο σωματικά όσο και ερμηνευτικά. Ένοιωσα μεγάλη ευθύνη γιατί ήθελα να ανταποκριθώ επάξια. Ο ρόλος της Μύρτας είναι από τους πιο δύσκολους σε αντοχή γυναικείους ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου και αρκετά κόντρα σε μένα και στους ρόλους που έχω χορέψει μέχρι τώρα. Αλλά αυτό είναι και η μαγεία του να ερμηνεύεις ρόλους, μπορείς να γίνεις κάποιος άλλος, να νοιώσεις πως νοιώθει, πως κινείται και αυτό είναι κάτι που με συναρπάζει πολύ σε αυτό το επάγγελμα. Αγαπώ πολύ τη διαδικασία έρευνας ενός ρόλου. Με ενδιαφέρει να τον καταλάβω. Θυμάμαι, για παράδειγμα, να διαβάζω τις 800 σελίδες του Τολστόι μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα, στην προσπάθειά μου να πλησιάσω την τραγικότητα της Άννας Καρένινα και να αποτυπώσω τα συναισθήματά της.

Συμμετείχες και στην Λίμνη των Κύκνων στην Λυρική Σκηνή. Πως λειτούργησες με την σκηνοθεσία και χορογραφία του Κωνσταντίνου Ρήγου;

Η αλήθεια είναι ότι όταν ένα τόσο εμβληματικό κλασικό έργο προσεγγίζεται μέσα από μια νέα ματιά, είμαι αρχικά αρκετά επιφυλακτική, επειδή κουβαλώ μια πολύ ισχυρή εικόνα για τέτοια έργα. Ταυτόχρονα όμως θεωρώ πολύ σημαντικό και ενδιαφέρον το κλασικό ρεπερτόριο να ξαναδιαβάζετε μέσα από διαφορετικά βλέμματα και να τοποθετείτε στα δεδομένα του σήμερα. Για μένα τέτοιες εμπειρίες είναι σημαντικές, γιατί σε βγάζουν από τη ζώνη άνεσής σου και σε υποχρεώνουν να ξαναδείς ακόμη και το πιο γνώριμο υλικό με άλλα μάτια. Αυτό που βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στην προσέγγιση του Κωνσταντίνου Ρήγου ήταν η σύνδεση του έργου με σύγχρονες θεματικές, όπως η περιβαλλοντική κρίση, διατηρώντας ταυτόχρονα τη δύναμη και τις αξίες του έργου.

Πέρυσι συμμετείχες στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας με δική  σου χορογραφία. Μίλησέ μας γι΄αυτή την εμπειρία.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας μου έδωσε χώρο να δημιουργήσω και να συμμετέχω σε ένα σημαντικό φεστιβάλ της Κύπρου δίπλα σε καταξιωμένους άλλους διεθνής καλλιτέχνες. Ήταν μια εμπειρία που, όπως κάθε τέτοια ευκαιρία, σε εξελίσσει, σε καλεί να ασκήσεις κριτική στο εαυτό σου, αλλά και να τον εμπιστευτείς και να οραματιστείς τα επόμενα βήματα.

Συνεχίζεις στο εξωτερικό την καριέρα σου και θα συμμετάσχεις και σε φεστιβάλ στις Βρυξέλλες;

Ναι, θα συμμετάσχω σε φεστιβάλ στις Βρυξέλλες και στην Κομοτηνή, και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί πολύ. Κάθε ευκαιρία να παρουσιάζω τη δουλειά μου σε νέο κοινό είναι πολύτιμη, γιατί δημιουργεί συνθήκες ανταλλαγής και εξέλιξης.

Με ποιο τρόπο έχει συμβάλει ο χορός στον χαρακτήρα σου ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο;

Ο χορός είναι αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητάς μου, και αυτό είναι ταυτόχρονα και καλό και κακό. Μου έχει μάθει να δουλεύω σκληρά, με επιμονή και να μην επαναπαύομαι. Ταυτόχρονα, με έχει φέρει πολλές φορές αντιμέτωπη με τα όριά μου, τις ανασφάλειες, τις αδυναμίες και τους φόβους μου. Με έχει μάθει να πέφτω και να ξανασηκώνομαι. Με έχει μάθει να ονειρεύομαι σε έναν κόσμο που ξεχειλίζει από πληροφορία και αφήνει όλο και λιγότερο χώρο για όνειρα.